តាមការសិក្សាថ្មីមួយបានឲ្យដឹងថា ការប្រើប្រាស់លំពែងសិប្បនិមិត្តអាចជួយដល់អ្នកជំងឺសម្រាកពេទ្យដោយសារតែជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២ គ្រប់គ្រងជាតិស្កររបស់ខ្លួនបាន។ រឿងនេះសំខាន់ដោយសារតែនៅពេលជំងឺទឹកនោមផ្អែមមិនត្រូវបានគ្រប់គ្រងបានយ៉ាងល្អ ព្រោះការលើសជាតិស្ករក្នុងឈាមអាចធ្វើឲ្យអ្នកជំងឺបន្តស្នាក់នៅមន្ទីរពេទ្យកាន់តែយូរ និងប្រឈមកាន់តែខ្លាំងនឹងផលវិបាក និងការស្លាប់ថែមទៀត។ 

លំពែងសិប្បនិមិត្ត ដែលជាម៉ូនីទ័រច្របាច់អាំងស៊ុយលីនដោយខ្លួនឯង និងបន្តជាតិស្ករជាប់ នៅតែជារឿងដែលថ្មី និងត្រូវបានគេប្រើប្រាស់កាន់តែញឹកញាប់លើអ្នកជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី១ ដែលត្រូវការចាក់អាំងស៊ុយលីនច្រើនដងក្នុងមួយថ្ងៃដើម្បីរស់។ 

ប៉ុន្តែអ្នកស្រាវជ្រាវជាច្រើនគិតថា ឧបករណ៍មួយនេះក៏ប្រហែលជាមានប្រយោជន៍ចំពោះអ្នកជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២ដែរ។ អ្នកជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២ មិនមែនត្រូវការអាំងស៊ុយលីនជានិច្ចឡើយ ប៉ុន្តែភាគច្រើនគឺត្រូវការដែរ។ 

អ្នកដឹកនាំការសិក្សា លោក Roman Hovrka និយាយថា លំពែងសិប្បនិមិត្តមានឥទ្ធិពលអស្ចារ្យក្នុងការពង្រឹងការគ្រប់គ្រងជាតិស្ករក្នុងឈាម ខណៈពេលដែលអ្នកជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២ដែលសម្រាកក្នុងមន្ទីរពេទ្យត្រូវការវាដែរ។ គាត់គឺជានាយកនៃការស្រាវជ្រាវនៅឯសាកលវិទ្យាល័យ Cambridge’s Metabolic Research Laboratories ក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស។ 

លោកបានបន្តទៀតថា ឧបករណ៍នេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាអាចពង្រឹងដល់ការគ្រប់គ្រងជាតិស្ករក្នុងឈាម ហើយក៏មិនបង្កើនការប្រឈមនឹងការកង្វះជាតិស្ករក្នុងឈាមលើអ្នកជំងឺដែលត្រូវការអាំងស៊ុយលីនឡើយ។ ការគ្រប់គ្រងជំងឺទឹកនោមផ្អែមក្នុងមន្ទីរពេទ្យមួយៗអាចរងការប៉ះពាល់ដោយកត្តាជាច្រើនដូចជា ជំងឺ និងការផ្លាស់ប្តូររបបអាហារ និងការប្រើប្រាស់ថ្នាំ។ ការប្រែប្រួលទាំងនេះច្រើនតែចង់សម្តៅទៅលើជំងឺទឹកនោមផ្អែមដែលត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់កាន់តែច្រើនពីបុគ្គលិកពេទ្យ។ 

លំពែងសិប្បនិមិត្ត ដែលប្រើប្រាស់រូបមន្តរបស់កុំព្យូទ័រដើម្បីបញ្ជូនអាំងស៊ុយលីនដោយផ្ទាល់ពីម៉ាស៊ីនអានជាតិស្ករដែលទទួលបានពីម៉ូនីទ័ររបស់វា អាចផ្តល់នូវការថែទាំច្រើន និងដោយខ្លួនឯងដល់អ្នកជំងឺ ដែលត្រូវការធ្វើដោយក្រុមគ្រូពេទ្យ។ 

ដើម្បីចង់ដឹងថារឿងនេះអាចធ្វើឡើងដោយសុវត្ថិភាពឬអត់នោះ អ្នកស្រាវជ្រាវបានជម្រើសរើសមនុស្សពេញវ័យចំនួន ១៣៦នាក់ដែលមានជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២ ហើយសម្រាកក្នុងមន្ទីរពេទ្យក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស និងស្វីស។ ក្នុងនោះដែរ អ្នកជំងឺ៧០នាក់ ត្រូវបានគេបំពាក់ប្រព័ន្ធលំពែងសិប្បនិមិត្តនេះ ខណៈពេលដែល ៦៦នាក់ទៀតតម្រូវឲ្យចាក់អាំងស៊ុយលីនបែបស្តង់ដារធម្មតា និងតាមដានជាតិស្ករតាមធម្មតា។ 

ជាលទ្ធផល អ្នកជំងឺក្នុងក្រុមប្រើប្រាស់លំពែងសិប្បនិមិត្ត មានជាតិស្ករក្នុងកម្រិតអាចទទួលយកបាន ១០០ ទៅ ១៨០ មីលីក្រាមក្នុងមួយដេស៊ីលីត្រឈាម (mg/dL) បាន ៦៦ភាគរយក្នុងម្តង ខណៈពេលដែលក្រុមអ្នកជំងឺប្រើប្រាស់អាំងស៊ុយលីនចាក់ធម្មតាមានចំនួនជាតិស្ករដូចគ្នាបានត្រឹមតែ ៤២ភាគរយទេ។ ជាមធ្យមសម្រាប់ក្រុមអ្នកប្រើប្រាស់លំពែងសិប្បនិមិត្តមានជាតិស្ករ ១៥៤មីលីក្រាមក្នុងមួយដេស៊ីលីត្រឈាម និងក្រុមចាក់ថ្នាំអាំងស៊ុយលីនមាន ១៨៨មីលីក្រាមក្នុងមួយដេស៊ីលីត្រឈាម។ អ្វីដែលគេរកឃើញទៀតនោះគឺ ក្រុមទាំងពីរមិនមានបញ្ហាកង្វះជាតិស្ករក្នុងឈាមធ្ងន់ធ្ងរឡើយ។ 

លោក Hovorka និយាយថា វានៅតែមិនទាន់ច្បាស់នៅឡើយថាតើអ្នកជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២ នឹងត្រូវការពាក់ឧបករណ៍មេកានិចលំពែងសិប្បនិមិត្តមួយនេះនៅខាងក្រៅមន្ទីរពេទ្យបានឬអត់ទេ។ ដូច្នេះវាក៏ត្រូវការការស្រាវជ្រាវលើអ្នកជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២ថែមទៀតថាអាចធ្វើទៅរួចឬអត់ ជាពិសេសតម្លៃឧបករណ៍មួយនេះតែម្តង៕