មនុស្សជាច្រើនតែងគិតថា ការគេងថ្ងៃត្រង់កាន់តែយូរ នឹងជួយបំពេញថាមពលដែលបាត់បង់បានកាន់តែច្រើន។ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ការភ្ញាក់ពីដំណេកថ្ងៃត្រង់ដែលលើសពី ៣០ នាទី ជារឿយៗតែងបន្សល់ទុកនូវអារម្មណ៍ធ្ងន់ក្បាល ស្រវាំងភ្នែក ស្ពឹកស្រពន់ និងអស់កម្លាំងជាងមុនពេលគេងទៅទៀត ។ បាតុភូតនេះកើតឡើងដោយសារដំណើរការនៃវដ្តដំណេក និងប្រតិកម្មជីវសាស្ត្រនៅក្នុងខួរក្បាល។
មូលហេតុចម្បងដែលបង្កឱ្យមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំងបែបនេះ គឺបណ្តាលមកពីស្ថានភាពមួយហៅថា Sleep Inertia (សភាពស្ពឹកស្រពន់ក្រោយភ្ញាក់ពីគេង)។ វដ្តនៃការគេងរបស់មនុស្សត្រូវបានបែងចែកជាដំណាក់កាលស្រាល (Light Sleep) និងដំណាក់កាលគេងលក់ជ្រៅ (Deep Sleep ឬ Slow-wave Sleep)។ ក្នុងអំឡុងពេល ២០ ទៅ ៣០ នាទីដំបូង រាងកាយស្ថិតនៅក្នុងដំណាក់កាលគេងស្រាលប៉ុណ្ណោះ ដែលងាយស្រួលនឹងដាស់ឱ្យភ្ញាក់ឡើងវិញដោយភាពស្រស់ស្រាយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលការគេងឈានចូលដល់នាទីទី ៣០ ឡើងទៅ ខួរក្បាលចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដំណាក់កាលគេងលក់ជ្រៅ ដែលរលកខួរក្បាលថយល្បឿន ចង្វាក់បេះដូងធ្លាក់ចុះ និងសាច់ដុំសម្រាកពេញទំហឹង។ ការភ្ញាក់ឡើងកណ្តាលដំណាក់កាលគេងជ្រៅនេះ ប្រៀបដូចជាការទាញហ្វ្រាំងរថយន្តបន្ទាន់ក្នុងល្បឿនលឿន ដែលធ្វើឱ្យខួរក្បាលមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ក្នុងការដំណើរការធម្មតាវិញភ្លាមៗនោះទេ បង្កជាអាការវង្វេងវង្វាន់ ធ្ងន់ក្បាល និងអស់កម្លាំងរាប់ម៉ោងក្រោយភ្ញាក់។
ក្រៅពីនេះ ការគេងថ្ងៃត្រង់យូរពេកក៏រំខានដល់សារធាតុគីមីក្នុងខួរក្បាលហៅថា អាដេណូស៊ីន (Adenosine) ផងដែរ។ អាដេណូស៊ីនគឺជាសារធាតុដែលកកកុញបន្តិចម្តងៗក្នុងខួរក្បាលពេញមួយថ្ងៃដើម្បីបង្កើតសម្ពាធងងុយគេងនៅពេលយប់។ ការគេងស្រាលត្រឹម ២០ នាទី ជួយសម្អាតអាដេណូស៊ីនមួយចំនួនល្មមឱ្យខួរក្បាលស្រឡះ។ ប៉ុន្តែបើគេងយូរជ្រុល រាងកាយនឹងសម្អាតសារធាតុនេះច្រើនពេក ដែលមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យអ្នកងងុយនិងស្ពឹកពេលភ្ញាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបំផ្លាញចង្វាក់ជីវសាស្ត្រ (Circadian Rhythm) ធ្វើឱ្យពិបាកគេងលក់នៅពេលយប់ទៀតផង។
ដើម្បីទាញយកអត្ថប្រយោជន៍អតិបរមាពីការសម្រាកថ្ងៃត្រង់ រយៈពេលមាសដ៏ល្អបំផុតគឺ ចន្លោះពី ១៥ ទៅ ២០ នាទី (Power Nap)។ រយៈពេលដ៏ខ្លីនេះគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការបញ្ចូលថាមពលខួរក្បាល បង្កើនការផ្តោតអារម្មណ៍ និងកាត់បន្ថយភាពតានតឹង ដោយមិនរំខានដល់ដំណាក់កាលគេងជ្រៅ ឬបង្កឱ្យមានអាការស្ពឹកស្រពន់ឡើយ។ ការកំណត់ម៉ោងរោទ៍ឱ្យច្បាស់លាស់មុនពេលបិទភ្នែក គឺជាគន្លឹះដ៏សាមញ្ញដើម្បីធានាថាការសម្រាកថ្ងៃត្រង់របស់អ្នក ពិតជាផ្តល់នូវភាពស្វាហាប់ និងស្រស់ស្រាយពិតប្រាកដ។