ការហាត់ប្រាណទៀងទាត់ជារឿងដ៏ល្អសម្រាប់សុខភាព ប៉ុន្តែការស្រកទម្ងន់ទាមទារឱ្យមានឱនភាពកាឡូរី (Calorie Deficit) និងតុល្យភាពអ័រម៉ូនក្នុងរាងកាយ។
១. បរិភោគកាឡូរីច្រើនជាងការដុតចេញ
បញ្ហា៖ ការយល់ច្រឡំថា «ហាត់ប្រាណហើយ ញ៉ាំអ្វីក៏បាន» នាំឱ្យទទួលទានលើសកម្រិត។
ការពិត៖ ការរត់ ៣០ នាទីដុតបានប្រហែល ២៥០–៣០០ កាឡូរី ប៉ុន្តែតែទឹកដោះគោមួយកែវ ឬអាហារសម្រន់បន្តិចបន្តួចអាចមានរហូតដល់ ៤០០–៥០០ កាឡូរី ដែលធ្វើឱ្យកាឡូរីសរុបនៅតែលើស។
២. កើនឡើងម៉ាសសាច់ដុំ ស្របពេលខ្លាញ់ថយចុះ
បញ្ហា៖ ទម្ងន់លើជញ្ជីងមិនថយចុះ ឬអាចកើនឡើងបន្តិច។
ការពិត៖ សាច់ដុំមានដង់ស៊ីតេធ្ងន់ជាងខ្លាញ់ ប៉ុន្តែមានទំហំតូចជាង។ នៅពេលហាត់ប្រាណ រាងកាយកសាងសាច់ដុំ និងដុតបំផ្លាញខ្លាញ់ក្នុងពេលតែមួយ ធ្វើឱ្យរាងកាយតឹងណែន រាងស្លីមជាងមុន បើទោះបីជាលេខលើជញ្ជីងនៅដដែលក៏ដោយ។
៣. ការគេងមិនគ្រប់គ្រាន់ និងស្ត្រេសខ្ពស់
បញ្ហា៖ គេងតិចជាង ៦–៧ ម៉ោងក្នុងមួយយប់ ឬមានសម្ពាធការងារខ្លាំង។
ការពិត៖ ភាពតានតឹងជំរុញឱ្យរាងកាយបញ្ចេញអ័រម៉ូន Cortisol ដែលធ្វើឱ្យរាងកាយស្តុកជាតិខ្លាញ់ (ជាពិសេសខ្លាញ់ក្បាលពោះ) និងបង្កើនអ័រម៉ូនឃ្លាន (Ghrelin) ធ្វើឱ្យពិបាកគ្រប់គ្រងចំណង់អាហារ។
៤. ការប៉ាន់ស្មានការដុតកាឡូរីខ្ពស់ពេក
បញ្ហា៖ ជឿជាក់លើតួលេខកាឡូរីដែលបង្ហាញលើនាឡិកាឆ្លាតវៃ ឬម៉ាស៊ីនហាត់ប្រាណ។
ការពិត៖ ឧបករណ៍ទាំងនេះច្រើនតែបង្ហាញតួលេខលើសពីការពិតចន្លោះពី ២០% ទៅ ៤០% ដែលនាំឱ្យអ្នកគិតថាខ្លួនអាចញ៉ាំបន្ថែមបានច្រើន។
៥. រាងកាយសន្សំសំចៃថាមពលក្រោយពេលហាត់
បញ្ហា៖ បន្ទាប់ពីហាត់ប្រាណអស់កម្លាំង អ្នកចំណាយពេលពេញមួយថ្ងៃអង្គុយស្ងៀម ឬគេងសម្រាកច្រើនជ្រុល។
ការពិត៖ ការថយចុះនៃសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃទូទៅ (Non-Exercise Activity Thermogenesis – NEAT) ដូចជា ការដើរ ការឈរ ឬការធ្វើការងារផ្ទះ ធ្វើឱ្យការដុតកាឡូរីសរុបប្រចាំថ្ងៃធ្លាក់ចុះមកវិញ។
ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ គួរផ្តោតលើការកត់ត្រាកាឡូរីអាហារឱ្យបានច្បាស់លាស់ វាស់ស្ទង់រាងកាយតាមរយៈទំហំចង្កេះ ឬការថតរូបប្រៀបធៀបជំនួសឱ្យការមើលតែជញ្ជីង និងគេងឱ្យបាន ៧–៨ ម៉ោងក្នុងមួយយប់ ។