យោងតាមការចុះផ្សាយពីប្រភពបរទេស មនុស្សជាច្រើនគិតថា ក្មេងដែលត្រូវស្តីបន្ទោសហើយនៅតែរត់មកឱបឪពុកម្តាយ គឺដោយសារមិនចេះខឹង ឬឆាប់ភ្លេច។ ប៉ុន្តែអ្នកជំនាញបញ្ជាក់ថា នេះគឺជាប្រតិកម្មធម្មជាតិនៃខួរក្បាល និងអារម្មណ៍របស់កុមារ មិនមែនមានន័យថាពួកគេមិនឈឺចាប់នោះទេ។
ក្នុងវ័យតូច ឪពុកម្តាយគឺជាប្រភពសុវត្ថិភាពសំខាន់បំផុត។ នៅពេលត្រូវស្តីបន្ទោស កុមារអាចមានអារម្មណ៍ភ័យថា ខ្លួនលែងទទួលបានការស្រឡាញ់ ដូច្នេះការរត់មកឱប គឺជាវិធីស្វែងរកការលួងលោម និងស្ដារអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពឡើងវិញ។
អ្នកជំនាញក៏ពន្យល់ថា ខួរក្បាលរបស់កុមារនៅមិនទាន់អភិវឌ្ឍពេញលេញ ជាពិសេសផ្នែកដែលគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ និងការចងចាំរយៈពេលវែង។ ដូច្នេះ កុមារមិនមែនមិនចាំការឈឺចាប់ទេ ប៉ុន្តែខួរក្បាលរបស់ពួកគេមិនទាន់អាចរក្សាអារម្មណ៍អវិជ្ជមានបានដូចមនុស្សពេញវ័យ។
ជាញឹកញាប់ កុមារក៏មានទំនោរបន្ទោសខ្លួនឯងថា «ខ្ញុំមិនល្អ ទើបម៉ាក់ ឬប៉ាខឹង» ជាជាងគិតថា ឪពុកម្តាយប្រព្រឹត្តមិនត្រឹមត្រូវ។ នេះអាចប៉ះពាល់ដល់ទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង ប្រសិនបើកើតឡើងញឹកញាប់។
អ្នកជំនាញព្រមានថា ការស្តីបន្ទោសម្តងម្កាល ហើយមានការលួងលោម និងស្ដារទំនាក់ទំនងឡើងវិញ មិនសូវបង្កផលប៉ះពាល់យូរអង្វែងទេ។ ប៉ុន្តែការប្រើពាក្យសម្តីធ្ងន់ៗ ឬស្តីបន្ទោសជាប្រចាំ អាចប៉ះពាល់ដល់ការអភិវឌ្ឍខួរក្បាល សុខភាពផ្លូវចិត្ត និងអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពរបស់កុមារក្នុងរយៈពេលវែង។
ក្រោយពេលបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ ឪពុកម្តាយគួរទទួលស្គាល់កំហុស និងនិយាយជាមួយកូនដោយស្ងប់ស្ងាត់ ដូចជា «ម៉ាក់ទើបតែស្រែកខ្លាំងពេក ធ្វើឱ្យកូនភ័យ ម្តាយសុំទោស» ប៉ុន្តែក៏ត្រូវបន្តពន្យល់ពីទង្វើដែលកូនត្រូវកែតម្រូវផងដែរ។
សរុបមក ការដែលក្មេងរត់មកឱបឪពុកម្តាយក្រោយត្រូវស្តីបន្ទោស មិនមែនដោយសារពួកគេមិនឈឺចាប់ទេ ប៉ុន្តែដោយសារពួកគេត្រូវការការស្រឡាញ់ និងអារម្មណ៍សុវត្ថិភាព។ ការប្រាស្រ័យទាក់ទងដោយក្តីស្រឡាញ់ និងការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ឪពុកម្តាយ គឺជាគន្លឹះសំខាន់សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍផ្លូវចិត្តរបស់កូន៕