«ជំងឺហ្គោដ» (Gout) មិនមែនជាជំងឺឈឺសន្លាក់ធម្មតាៗដែលគ្រាន់តែលេបថ្នាំបាត់បង់ការឈឺចាប់ហើយក៏ចប់នោះទេ។ នៅក្នុងពិភពវេជ្ជសាស្ត្រ ជំងឺនេះប្រៀបដូចជាទឹកមាសដែលប្រែជាថ្នាំពុល ដោយវាចាប់ផ្តើមចេញពីរោគសញ្ញាតូចតាចនៅម្រាមជើង ប៉ុន្តែបើបណ្តោយទុកឱ្យរ៉ាំរ៉ៃ វានឹងរាលដាលទៅបំផ្លាញរោងចក្រចម្រោះឈាមដ៏សំខាន់របស់រាងកាយ នោះគឺ «តម្រងនោម»។
ខាងក្រោមនេះជាការពិតដ៏ស៊ីជម្រៅពីរបៀបដែលជាតិអាស៊ីដអ៊ុយរិក (Uric Acid) វាយប្រហារសន្លាក់ និងតម្រងនោម ព្រមទាំងវិធីសាស្ត្រទប់ស្កាត់ឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត៖
១. ដើមកំណើតនៃជំងឺហ្គោដ៖ យល់ដឹងពី «ជាតិអាស៊ីដអ៊ុយរិក»
ជាតិអាស៊ីដអ៊ុយរិក គឺជាកាកសំណល់ធម្មជាតិដែលកើតចេញពីការបំបែកសារធាតុ «ពុយរីន» (Purine) ដែលមាននៅក្នុងរាងកាយ និងក្នុងអាហារមួយចំនួន (ដូចជា សាច់ក្រហម គ្រឿងក្នុង គ្រឿងសមុទ្រ និងគ្រឿងស្រវឹង)។
ជាទូទៅ តម្រងនោមមានតួនាទីចម្រោះជាតិអាស៊ីដនេះចេញតាមទឹកនោម។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលរាងកាយផលិតវាច្រើនពេក ឬតម្រងនោមចម្រោះចេញមិនទាន់ ជាតិអាស៊ីដនេះនឹងឡើងខ្ពស់នៅក្នុងឈាម (Hyperuricemia) រហូតដល់វាកកើតជា «ក្រួសគ្រីស្តាល់តូចៗដែលមានរាងស្រួចដូចម្ជុល» (Urate Crystals) ទៅចាក់ទម្លុះ និងតោងជាប់តាមសន្លាក់ឆ្អឹង។
២. ដំណាក់កាលទី១៖ ការធ្វើទុក្ខនៅសន្លាក់ម្រាមជើង (The Attack)
សញ្ញាដំបូង និងច្បាស់បំផុតនៃជំងឺហ្គោដ គឺការរលាកសន្លាក់ភ្លាមៗ ដែលភាគច្រើនកើតឡើងនៅលើ «សន្លាក់មេដៃជើង»។
-រោគសញ្ញា៖ ម្រាមជើងឡើងក្រហម ហើម ឡើងកម្តៅខុសធម្មតា និងមានការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង (ឈឺសូម្បីតែភួយប៉ះស្រាលៗ)។
-ពេលវេលាធ្វើទុក្ខ៖ ភាគច្រើនវាយប្រហារនៅពេលយប់ពាក់កណ្តាលអាធ្រាត្រ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកជំងឺគេងមិនលក់។
-ផលវិបាក៖ បើមិនព្យាបាលឱ្យបានត្រឹមត្រូវ វានឹងបង្កើតជាដុំពកក្រាស់ៗនៅតាមសន្លាក់ហៅថា Tophi ដែលធ្វើឱ្យសន្លាក់ខូចទ្រង់ទ្រាយ និងពិការភាព។
៣. ដំណាក់កាលគ្រោះថ្នាក់៖ ពីសន្លាក់ជើង ឈានទៅរក «ការខូចតម្រងនោម»
មនុស្សជាច្រើនគិតថាជំងឺហ្គោដប៉ះពាល់តែជើង តែការពិតទៅ ជនរងគ្រោះពិតប្រាកដគឺ តម្រងនោម។ នៅពេលជាតិអាស៊ីដនៅក្នុងឈាមឡើងខ្ពស់ខ្លាំងជាច្រើនឆ្នាំ វានឹងធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់តម្រងនោម ហើយបង្កវិនាសកម្មចំនួន ២ ធំៗ៖
ក. កកើតជាគ្រួសក្នុងតម្រងនោម (Kidney Stones)
ក្រួសគ្រីស្តាល់អាស៊ីដអ៊ុយរិក មិនត្រឹមតែតោងនៅសន្លាក់ទេ វាក៏អាចទៅប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងតម្រងនោម បង្កើតជាគ្រួស។ គ្រួសទាំងនេះនឹងទៅបិទផ្លូវបង្ហូរនោម បង្កការឈឺចាប់ចុកចង្កេះខ្លាំង នោមឈាម និងធ្វើឱ្យតម្រងនោមរលាកឆ្លងមេរោគ។
ខ. ជំងឺខ្សោយតម្រងនោមរ៉ាំរ៉ៃ (Chronic Kidney Disease)
នេះជាចំណុចកំពូលនៃគ្រោះថ្នាក់។ នៅពេលក្រួសគ្រីស្តាល់ស្រួចៗទាំងនោះទៅកកកុញ និងចាក់បំផ្លាញកោសិកាតម្រងនោមជារៀងរាល់ថ្ងៃ វានឹងបង្កើតជាស្លាកស្នាម បណ្តាលឱ្យតម្រងនោមបាត់បង់សមត្ថភាពចម្រោះជាតិពុលបន្តិចម្តងៗ។ អ្នកជំងឺហ្គោដដែលមិនគ្រប់គ្រងអាស៊ីដ អាចវិវត្តទៅជា «ខ្សោយតម្រងនោមដំណាក់កាលចុងក្រោយ» ដែលតម្រូវឱ្យមានការលាងឈាម (Dialysis) ជាដាច់ខាត។
៤. យុទ្ធសាស្ត្រទប់ស្កាត់ និងវាយបកទៅលើជាតិអាស៊ីដខ្ពស់
ដើម្បីការពារសន្លាក់ និងសង្គ្រោះតម្រងនោមរបស់អ្នក យុទ្ធសាស្ត្រផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់រស់នៅ និងការប្រើប្រាស់ថ្នាំមានសារៈសំខាន់បំផុត៖
-ផឹកទឹកឱ្យបានច្រើន (២ ទៅ ៣ លីត្រក្នុងមួយថ្ងៃ)៖ ទឹកគឺជាឱសថធម្មជាតិដ៏ពូកែបំផុតក្នុងការជួយតម្រងនោមលាងជម្រះ និងពង្រាវជាតិអាស៊ីដអ៊ុយរិកចេញពីរាងកាយ។
-កែប្រែរបបអាហារ (Diet Modification)៖
+អាហារគួរចៀសវាង ៖ សាច់ក្រហម (សាច់គោ សាច់ពពែ) គ្រឿងក្នុងសត្វ គ្រឿងសមុទ្រ ភេសជ្ជៈផ្អែមខ្លាំង (សម្បូរ fructose) និងគ្រឿងស្រវឹង (ជាពិសេសស្រាបៀរ)។
+អាហារគួរញ៉ាំ៖ បន្លែបៃតង ផ្លែឈើ (ជាពិសេសផ្លែឆឺរី និងផ្លែឈើមានវីតាមីន C) និងផលិតផលទឹកដោះគោមានជាតិខ្លាញ់ទាប (Low-fat dairy) ដែលជួយទម្លាក់ជាតិអាស៊ីដ។
-គ្រប់គ្រងទម្ងន់៖ ការធាត់លើសទម្ងន់ ធ្វើឱ្យរាងកាយផលិតជាតិអាស៊ីដអ៊ុយរិកកាន់តែច្រើន និងកាត់បន្ថយការបញ្ចេញចោលរបស់តម្រងនោម។
-ប្រើប្រាស់ថ្នាំតាមវេជ្ជបញ្ជា៖ សម្រាប់អ្នកដែលមានជាតិអាស៊ីដឡើងខ្ពស់ខ្លាំង ការកែប្រែចំណីអាហារតែមួយមុខមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ គឺត្រូវប្រើថ្នាំទម្លាក់ជាតិអាស៊ីដ (ដូចជា Allopurinol ឬ Febuxostat) ឱ្យបានទៀងទាត់តាមការណែនាំរបស់គ្រូពេទ្យ ដើម្បីការពារតម្រងនោម។
ជំងឺហ្គោដមិនមែនគ្រាន់តែជាជំងឺឈឺជើងទម្រាំបាត់នោះទេ ។ រាល់ពេលដែលសន្លាក់របស់អ្នកធ្វើទុក្ខ វាជាសញ្ញាព្រមានថា តម្រងនោមរបស់អ្នកក៏កំពុងរងសម្ពាធដូចគ្នា។ ចូរពិនិត្យឈាមតាមដានកម្រិតជាតិអាស៊ីដឱ្យបានទៀងទាត់ និងការពារតម្រងនោមរបស់អ្នក មុនពេលវាហួសពេលដោះស្រាយ!