សម្ភារៈ​ប្រើ​ប្រាស់​ប្រចាំ​ថ្ងៃរបស់​មនុស្ស​ចាស់ពី​ជំនាន់​ដើមកំពុង​បាត់បង់​បន្តិច​ម្តងៗ​ដោយ​មនុស្ស​សម័យ​ថ្មី​មិន​និយម​ប្រើប្រាស់​ ស្រប​ពេល​ដែល​របស់​ប្រើប្រាស់​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​នាបច្ចុប្បន្ន​កាន់​តែ​ទំនើប។ ថ្ងៃនេះ​Sabay បាន​នាំយក​សម្ភារៈ​បី​ប្រ​ភេទដែល​ដូន​តាខ្មែរ​បាន​ប្រើ​ប្រចាំថ្ងៃក្នុង​អតីតកាល ហើយ​ពេល​នេះ​នៅ​សេសសល់​តិច​តួច​មក​បង្ហាញ​​។​​

(ប្រណាក អ្នកខ្លះប្រើសម្រាប់កាត់ស្លាបរិភោគ)

បើ​និយាយ​ដល់​ឧបករណ៍ «ប្រ​ណាក» ប្រហែលជា​មិនមាន​ក្មេង​ស្រករ​ក្រោយ​ស្គាល់​ច្រើននោះទេ ឬ​អ្នកខ្លះ​សឹងតែមិន​ដែលបាន​ឃើញ​ផង​ក៏មាន។ អ្នកស្រី សេង ស្រឹម រស់​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​តាកែវ កំពុង​ប្រើ​ប្រាស់​ប្រណាក​សម្រាប់​កាត់​ស្លាបរិភោគរាល់ថ្ងៃ។ ស្រ្តី​វ័យ​៧៥​ឆ្នាំ រូបនេះ​លើក​ឡើង​ថា​អ្នកជិត​ខាង​បាន​ឲ្យ​​ប្រណាក​នេះមក​គ្រួសារ​អ្នកស្រីជា​អំណោយជាយូរ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ និង​ថាអ្នកស្រីបាន​បន្ត​ប្រើ​របស់នេះ​ពី​ម្តាយ​មក។

អ្នក​ស្រី​បន្តថា៖ «របស់​នេះ​ជាកាដូ​ តៗ​ពី​ដូន​តា​ច្រើន​ជំនាន់​ដែល​អ្នក​ជិត​ខាងបាន​ប្រគល់ឲ្យ​…ក្មេងៗ​មិន​សូវ​ស្គាល់​ទេរបស់​មួយ​នេះ​ព្រោះ​ពួក​គេ​លែង​និយម​ហូប​ស្លា​ដូច​ចាស់ៗ​ជំនាន់​មុន​ទៀត​ហើយ​»។

(ស៊ុមប៉ាន់តែ នៅ​មាន​ប្រើតិចតួចនៅតំបន់ខ្លះ)

​​​សម្ភារៈ​មួយ​ទៀត​គឺ «ស៊ុម​ប៉ាន់តែ»​ ស៊ុមនេះ​ធ្វើពី​សំបក​ដូង​ដែលមាន​រាងធំបន្តិច ហើយ​អាចដាក់​ប៉ាន់តែ​ចូល​បាន។ លោក រស់ ឡេង រស់​នៅ​ស្រុក​សំរោង ខេត្ត​តាកែវ​ ដែល​នៅ​បន្ត​ប្រើ​ស៊ុំ​ប៉ាន់តែ​នេះ​​លើកឡើងថា​ស៊ុំ​នេះ​អាច​រក្សា​កម្តៅ​ទឹក​តែ នៅ​ក្នុង​ប៉ាន់​បាន​ស្ទើរពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​ ហើយ​ថា​របស់​មួយ​នេះ ពេញ​និយម​ខ្លាំង​កាល​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៨០។

លោក​បន្តថា៖ «សម័យ​នោះ​អ្នក​ភូមិ​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ផ្ទះ​មាន​ប៉ាន់​តែ​ស្រោប​ទៅ​ដោយ​ស៊ុម​ធ្វើ​ពីសំបក​ដូង​ពី​ខាង…​ក្រៅ​ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​ក្មេងៗ​ស្រករ​ក្រោយ​បន្ត​ប្រើ​សម្ភារៈ​នេះ​ទៀត​ពី​ព្រោះ​វា​អាច​ជួយ​សន្សំ​ថវិកា​បាន​មួយក​ម្រិត ម្យ៉ាង​ទៀត​ប្រើ​ប្រាស់​ឧបករណ៍នេះ​វា​បាន​បង្ហាញ​ពី​គំនិត​ជួយ​អភិរក្ស​វប្បធម៌​ប្រពៃ​ណី​មួយ​បែប​ដែរ»។

(សាស្ត្រាស្លឹករិតដែលលោក ង៉ែត ចាន់ បាន​រក្សាទុក​តាំងពី​សម័យ​សង្គម​រាស្រ្ត​និយម)

សម្ភារៈ​ចុងក្រោយ​គឺ «សាស្រ្តាស្លឹករិត» សាស្រ្តាប្រ​ភេទនេះ​មាននៅ​​តំបន់​ខ្លះបាន​បន្ត​អភិរក្ស និង​ចម្លង​ឡើង​វិញ។ ទោះយ៉ាងណា​សាស្រ្តា​ស្លឹក​រិត​នេះ​មិនសូវឃើញ​មាន​សម្បូរបែប​ដូច​កាលពីជំនាន់​ដើម​នោះទេ។ នេះបើតាម​ការ​អះអាង​របស់​លោក ង៉ែត ចាន់។ បុរសវ័យ៨៣ឆ្នាំដដែល​បន្ត​ថា​លោក​បាន​បួសរៀន​នៅ​ឆ្នាំ១៩៥៥ ដោយ​ថាពេល​នោះលោក​បានរៀន និងបាន​​ចូល​រួម​ចារក្បួតខ្នាត ច្បាប់ប្រុស ច្បាប់​ស្រី ដាក់​លើ​ស្លឹក​រិតនេះទៀតផង។ លោក​បន្តថា​ លោក​បាន​រក្សាគម្ពី​ស្លឹក​រិត​នេះជាច្រើន​ច្បាប់​ក្រោយពេល​លោក​លាចាកសិក្ខាបទ។

ទោះយ៉ាងណា លោក​ថា​បច្ចុប្បន្នេះ លោកមាននៅតែ​មួយ​ច្បាប់​ប៉ុណ្ណោះ ដែលនៅសេសសល់​ក្រោយ​ការបំផ្លិចបំផ្លាញ​ដោយ​សង្គ្រាម។ លោក​បន្តថា៖ «ចំពោះ​ខ្ញុំ​ក្រាំង​គម្ពី​នេះ​គឺ​ជា​របស់​មាន​តម្លៃ​…ហើយ​ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​ក្មេងៗ​ជំនាន់​ក្រោយ​ស្គាល់​នូវ​គុណ​តម្លៃ​របស់​វា​ព្រោះ​វា​ជា​ស្នា​ដៃមួយ​ដែល​បុព្វរស​ខ្មែរ​អាច​រក្សា​អក្សសាស្ត្រ​ជាតិ​ឲ្យ​បាន​គង់​វង្ស​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​»៕

ប្រភព៖ sabay.com.kh