«ជំងឺធាត់ហួសប្រមាណ» (Obesity) មិនមែនគ្រាន់តែជាបញ្ហាប្រឈមផ្នែកសោភ័ណភាពរាងកាយខាងក្រៅ ឬការឡើងទម្ងន់ធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា «ឃាតករលាក់មុខ» ដែលកំពុងបំផ្លាញ និងបង្កើតគ្រោះថ្នាក់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចដល់សរីរាង្គខាងក្នុងរបស់មនុស្សយើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
នៅពេលដែលរាងកាយមានជាតិខ្លាញ់លើសលប់ ខ្លាញ់ទាំងនោះមិនត្រឹមតែកកកុញនៅក្រោមស្បែក ក្បាលពោះ ឬភ្លៅនោះទេ ប៉ុន្តែវានឹងទៅព័ទ្ធជុំវិញ និងជ្រៀតចូលទៅក្នុងសរីរាង្គខាងក្នុង (Visceral Fat) ដែលបង្កជាផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដូចខាងក្រោម៖
១. បេះដូង៖ ធ្វើការលើសកម្លាំង និងប្រឈមនឹងការគាំង
បេះដូងគឺជាសរីរាង្គរងគ្រោះមុនគេពីជំងឺធាត់។
-សម្ពាធឈាមខ្ពស់៖ រាងកាយដែលធាត់ធំ ទាមទារឱ្យបេះដូងត្រូវច្របាច់ឈាមខ្លាំងជាងមុន ដើម្បីបញ្ជូនអុកស៊ីសែនទៅចិញ្ចឹមកោសិកាដ៏ច្រើន។ ការធ្វើការហួសកម្លាំងយូរៗទៅ ធ្វើឱ្យខូចខាតសរសៃឈាម និងឡើងសម្ពាធឈាម។
-ជំងឺសរសៃឈាមបេះដូង៖ ជាតិខ្លាញ់អាក្រក់ (LDL) នឹងទៅកកស្ទះនៅក្នុងសរសៃឈាមដែលរត់ទៅចិញ្ចឹមបេះដូង ធ្វើឱ្យសរសៃឈាមរួមតូច និងរឹង។ ករណីធ្ងន់ធ្ងរ វានឹងដាច់ ឬស្ទះទាំងស្រុង បង្កជា «ជំងឺគាំងបេះដូង» (Heart Attack) ភ្លាមៗ។
២. ថ្លើម៖ វិវត្តទៅជាថ្លើមរឹង និងមហារីក
ថ្លើមមានតួនាទីបន្សាបជាតិពុល និងគ្រប់គ្រងថាមពល ប៉ុន្តែវាអាចខូចខាតទាំងស្រុងដោយសារតែខ្លាញ់។
-ជំងឺខ្លាញ់រុំថ្លើម (Non-Alcoholic Fatty Liver Disease – NAFLD)៖ ជាតិខ្លាញ់លើសលប់នឹងទៅកកកុញនៅក្នុងកោសិកាថ្លើម។ ប្រសិនបើទុកចោលមិនព្យាបាល ឬសម្រកទម្ងន់ទេ វានឹងបង្កជាការលាកថ្លើមរ៉ាំរ៉ៃ រហូតវិវត្តទៅជា «ថ្លើមរឹង» (Cirrhosis) និងឈានទៅដល់ «មហារីកថ្លើម» ទោះបីជាបុគ្គលនោះមិនពិសាស្រាក៏ដោយ។
៣. សួត៖ ពិបាកដកដង្ហើម និងការឈប់ដកដង្ហើមពេលគេង
-ការសង្កត់លើសួត៖ ខ្លាញ់ដ៏ក្រាស់នៅតំបន់ទ្រូង និងក្បាលពោះ នឹងទៅសង្កត់លើសួត និងសាច់ដុំដ្យាក្រាម ធ្វើឱ្យសួតមិនអាចរីកធំបានពេញលេញពេលដកដង្ហើម។
-ជម្ងឺឈប់ដកដង្ហើមពេលគេង (Sleep Apnea)៖ ខ្លាញ់ដែលកកកុញនៅតំបន់ក នឹងទៅសង្កត់ផ្លូវដង្ហើមនៅពេលយប់ ធ្វើឱ្យអ្នកជំងឺស្រមុកខ្លាំង និងមានសភាព «ឈប់ដកដង្ហើមរយៈពេលខ្លីជាច្រើនដង» ក្នុងពេលគេង។ វាធ្វើឱ្យខួរក្បាលខ្វះអុកស៊ីសែន និងបង្កើនហានិភ័យនៃការស្លាប់ទាំងងងុយ។
៤. លំពែង៖ ហត់នឿយរហូតបង្កជាជំងឺទឹកនោមផ្អែម
-ភាពស៊ាំនឹងអាំងស៊ុយលីន (Insulin Resistance)៖ កោសិកាខ្លាញ់ក្នុងរាងកាយកាន់តែច្រើន វានឹងរារាំងមិនឱ្យអរម៉ូនអាំងស៊ុយលីន (ផលិតដោយលំពែង) នាំយកជាតិស្ករទៅប្រើប្រាស់ក្នុងកោសិកាបានឡើយ។ លំពែងត្រូវបង្ខំចិត្តផលិតអាំងស៊ុយលីនកាន់តែច្រើនឡើងៗ រហូតដល់ថ្ងៃមួយវាយឺតយ៉ាវ និងខូចខាត លែងអាចផលិតបាន នាំឱ្យកើត «ជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២» (Type 2 Diabetes)។
៥. តម្រងនោម៖ ធ្លាក់ចុះមុខងារ និងខ្សោយតម្រងនោម
-ការចម្រោះលើសកម្រិត៖ តម្រងនោមត្រូវបង្ខំចិត្តធ្វើការចម្រោះកាកសំណល់ខ្លាំងជាងមុន ដើម្បីទ្រទ្រង់ទម្ងន់ខ្លួនដ៏ធំ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ជំងឺលើសសម្ពាធឈាម និងទឹកនោមផ្អែមដែលកើតចេញពីភាពធាត់ នឹងទៅបំផ្លាញសរសៃឈាមតូចៗនៅក្នុងតម្រងនោម ធ្វើឱ្យមុខងារតម្រងនោមចុះខ្សោយបន្តិចម្តងៗ រហូតឈានដល់ «ខ្សោយតម្រងនោមរ៉ាំរ៉ៃ» (Kidney Failure) ដែលត្រូវលាងឈាមជាប្រចាំ។
៦. ក្រពះពោះវៀន និងប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ
-ក្រួសក្នុងប្រដាប់ទឹកប្រមាត់៖ អ្នកធាត់ហួសប្រមាណ មានកម្រិតកូឡេស្តេរ៉ុលខ្ពស់នៅក្នុងទឹកប្រមាត់ ដែលធ្វើឱ្យទឹកប្រមាត់ងាយកកកុញទៅជាដុំក្រួស។
-មហារីកប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ៖ ការសិក្សាវេជ្ជសាស្ត្របានរកឃើញថា ជំងឺធាត់ហួសប្រមាណ បង្កើនហានិភ័យយ៉ាងខ្លាំងនៃការកើត «មហារីកពោះវៀនធំ» មហារីកក្រពះ និងមហារីកបំពង់អាហារ ដោយសារតែការរលាករ៉ាំរ៉ៃនៃកោសិកាខាងក្នុង។
សារដាស់តឿន៖ ស្រឡាញ់សរីរាង្គកាយ ត្រូវទប់ស្កាត់ជំងឺធាត់
សរីរាង្គខាងក្នុងរបស់យើង មិនអាចនិយាយប្រាប់យើងចំៗថាពួកគេកំពុងហត់នឿយ ឬឈឺចាប់នោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេកំពុងតែទ្រាំទ្រយ៉ាងលំបាកនៅក្រោមគំនរខ្លាញ់។
ការផ្លាស់ប្តូររបបអាហារ (កាត់បន្ថយផ្អែម ខ្លាញ់ អាហារកែច្នៃ) រួមផ្សំជាមួយនឹងការធ្វើលំហាត់ប្រាណជាប្រចាំយ៉ាងតិច ៣០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ មិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីសម្រកសាច់ឱ្យមើលទៅស្អាតនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា «ការសង្គ្រោះជីវិតសរីរាង្គខាងក្នុង» ឱ្យរួចផុតពីក្តីវិនាស និងជួយឱ្យយើងរស់នៅបានយូរអង្វែងប្រកបដោយសុខភាពល្អពិតប្រាកដ៕