យោងតាមការចុះផ្សាយពីប្រភពបរទេស ក្នុងសង្គមបច្ចុប្បន្ន មានមាតាបិតាមួយចំនួនដោយសារតែចង់បង្ហាញពីភាព “ចេះដឹង” ឬចង់រក្សាមុខមាត់របស់ខ្លួន បានជ្រើសរើសការរួមគំនិតជាមួយអ្នកដទៃដើម្បីរិះគន់ ឬស្ដីបន្ទោសកូនខ្លួនឯងនៅទីសាធារណៈ។ នៅពេលអ្នកដទៃនិយាយថា “កូនអ្នកឯងរពិសណាស់” ឬ “កូនអ្នកឯងស្លូតពេកគ្មានអនាគតទេ” ឪពុកម្ដាយច្រើនតែតបវិញភ្លាមៗថា “មែនហើយ ខ្ញុំក៏ហត់នឹងវាដែរ” ឬ “វានៅខ្សោយណាស់ ធ្វើអ្វីមិនកើតទេ” ដែលទង្វើនេះគឺជាការសម្លាប់ទំនុកចិត្តរបស់កូនដោយមិនដឹងខ្លួន។
ការធ្វើបែបនេះប្រហែលជាគ្រាន់តែជាការគួរសម ឬការបន្ទាបខ្លួនតាមបែបសង្គមសម្រាប់មនុស្សធំ ប៉ុន្តែសម្រាប់ក្មេង វាគឺជាការឈឺចាប់ដែលបង្កប់នូវអារម្មណ៍ថា “ខ្លួនឯងគ្មានអ្នកការពារ” និង “សូម្បីតែឪពុកម្ដាយក៏មិននៅខាងខ្លួន”។ អ្នកដទៃអាចនិយាយរិះគន់ហើយភ្លេចទៅវិញភ្លាម ប៉ុន្តែសម្ដីរបស់ឪពុកម្ដាយនឹងចាក់ដោតក្នុងចិត្តកូនរាប់ឆ្នាំ ដែលអាចធ្វើឱ្យពួកគេបាត់បង់ភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯង និងមានអារម្មណ៍មិនសុវត្ថិភាពក្នុងជីវិត។
មាតាបិតាដែលស្រឡាញ់កូនពិតប្រាកដ គឺជាអ្នកដែលយល់ថាទោះជាពិភពលោកទាំងមូលរិះគន់កូន ក៏ខ្លួនត្រូវតែជាបង្អែកចុងក្រោយសម្រាប់កូនដែរ។ ប្រសិនបើកូនធ្វើខុស ចូរនាំកូនមកប្រដៅដោយឡែកនៅក្នុងផ្ទះ ប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខអ្នកដទៃ ចូររក្សាកិត្តិយស និងក្ដីស្រឡាញ់ឱ្យកូន ដើម្បីឱ្យពួកគេមានកម្លាំងចិត្តលូតលាស់ប្រកបដោយភាពរឹងមាំ។ ការការពារកូននៅគ្រាដែលគេទន់ជ្រាយ នឹងក្លាយជាការចងចាំដ៏មានតម្លៃបំផុតដែលកូននឹងចងចាំអស់មួយជីវិត៕