ការប្រៀបធៀបការផឹកភេសជ្ជៈផ្អែមទៅនឹង «ការបណ្តុះមេរោគក្នុងខ្លួន» គឺជាការប្រើប្រាស់ន័យធៀបដើម្បីបង្ហាញពីគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនៃជាតិស្ករចំពោះប្រព័ន្ធការពាររាងកាយ និងតុល្យភាពសុខភាពខាងក្នុង។ តាមពិតទៅ ស្ករមិនមែនជាមេរោគដោយផ្ទាល់ទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា «ជីជាតិ» និង «បរិយាកាសដ៏ល្អ» ដែលជួយឱ្យមេរោគរីកដុះដាល និងធ្វើឱ្យសរីរាង្គចុះខ្សោយ។
ខាងក្រោមនេះគឺជាការពន្យល់យ៉ាងលម្អិតអំពីផលប៉ះពាល់នៃការផឹកទឹកផ្អែមច្រើន ដែលប្រៀបបាននឹងការបណ្តុះសត្រូវក្នុងរាងកាយ៖
១. ការធ្វើឱ្យចុះខ្សោយនៃ «កងទ័ពការពារខ្លួន»
នៅពេលយើងញ៉ាំជាតិស្ករច្រើនពេក កោសិកាឈាមស (គ្រាប់ឈាមស) ដែលមានតួនាទីជាអ្នកប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងមេរោគ បាក់តេរី និងវីរុស នឹងមានសកម្មភាពយឺតយ៉ាវ។ ការសិក្សាបានបង្ហាញថា ជាតិស្ករខ្ពស់ក្នុងឈាមអាចធ្វើឱ្យសមត្ថភាពរបស់កោសិកាឈាមសក្នុងការ «លេបត្របាក់» មេរោគធ្លាក់ចុះរហូតដល់ ៥០% ក្នុងរយៈពេលច្រើនម៉ោងក្រោយការទទួលទាន។ នេះមានន័យថា អ្នកកំពុងបើកទ្វារឱ្យមេរោគចូលមកសម្ងំក្នុងខ្លួនបានយ៉ាងងាយ។
២. ការបង្កើតបរិយាកាសរលាករ៉ាំរ៉ៃ
ជាតិស្ករលើសកម្រិតគឺជាភ្នាក់ងារបង្កឱ្យមានការរលាក (Inflammation) នៅក្នុងកោសិកា និងសរសៃឈាម។ ការរលាករ៉ាំរ៉ៃនេះគឺជា «ដីដ៏មានជីវជាតិ» សម្រាប់ជំងឺកាចសាហាវផ្សេងៗដុះដាលឡើង រួមមាន៖
-ជំងឺមហារីក៖ កោសិកាមហារីកចូលចិត្តប្រើប្រាស់ជាតិស្ករជាថាមពលដើម្បីលូតលាស់ (Warburg Effect)។
-ជំងឺបេះដូង៖ ការរលាកសរសៃឈាមបង្កឱ្យមានការកកស្ទះជាតិខ្លាញ់។
៣. ការបណ្តុះបាក់តេរីអាក្រក់ក្នុងពោះវៀន
ក្នុងពោះវៀនរបស់យើងមានបាក់តេរីរាប់លាន ដែលក្នុងនោះមានទាំងប្រភេទល្អ និងប្រភេទអាក្រក់។
-បាក់តេរីល្អ៖ ជួយដល់ការរំលាយអាហារ និងពង្រឹងភាពស៊ាំ។
-បាក់តេរីអាក្រក់ និងផ្សិត： ចូលចិត្តស៊ីជាតិស្ករជាអាហារ។ នៅពេលអ្នកផឹកទឹកផ្អែមច្រើន អ្នកកំពុង «បំប៉ន» បាក់តេរីអាក្រក់ឱ្យរីកដុះដាលខ្លាំង រហូតទៅសម្លាប់បាក់តេរីល្អ ចោល។ លទ្ធផលគឺធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធរំលាយអាហារខ្សោយ ងាយមានជំងឺសើស្បែក និងមានអារម្មណ៍ឆាប់ហត់អស់កម្លាំង។
៤. ការបំផ្លាញថ្លើម និងការបង្កបង្កើតជាតិពុល
ស្ករសិប្បនិម្មិត ឬស្ករហ្វ្រុចតូស (Fructose) ដែលមានក្នុងទឹកភេសជ្ជៈផ្អែមៗ ត្រូវបានកែច្នៃដោយថ្លើមតែមួយគត់។ នៅពេលថ្លើមទទួលជាតិស្ករច្រើនពេក វានឹងបំប្លែងស្ករទាំងនោះទៅជា «ខ្លាញ់»។ ខ្លាញ់ទាំងនេះនឹងរុំព័ទ្ធថ្លើម (Fatty Liver) បង្កជាការរលាក និងអាចឈានទៅរកការកើតក្រិនថ្លើម ឬមហារីកថ្លើម ដែលប្រៀបដូចជាការបណ្តុះមេរោគសម្លាប់សរីរាង្គដ៏សំខាន់បំផុតរបស់មនុស្ស។
៥. ការបង្កើនភាពស៊ាំនឹងអាំងស៊ុយលីន
ការផឹកទឹកផ្អែមញឹកញាប់ធ្វើឱ្យកម្រិតអាំងស៊ុយលីនឡើងខ្ពស់ជានិច្ច។ យូរៗទៅ កោសិកាក្នុងរាងកាយចាប់ផ្តើម «ស៊ាំ» លែងទទួលបញ្ជាពីអាំងស៊ុយលីន ដែលបង្កឱ្យកើតជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២។ នៅពេលមនុស្សម្នាក់កើតទឹកនោមផ្អែម រាងកាយនឹងបាត់បង់សមត្ថភាពសះស្បើយពីរបួស ហើយងាយនឹងឆ្លងមេរោគផ្សេងៗពីខាងក្រៅបំផុត។
៦. ផលប៉ះពាល់ដល់សុខភាពមាត់ធ្មេញ
មាត់គឺជាច្រកទ្វារដំបូងនៃរាងកាយ។ ជាតិស្ករដែលជាប់តាមធ្មេញ និងអញ្ចាញធ្មេញ គឺជាអាហារដ៏ពិសេសសម្រាប់បាក់តេរីបង្កជំងឺដង្កូវស៊ីធ្មេញ និងរលាកអញ្ចាញធ្មេញ។ ការមានបាក់តេរីអាក្រក់ក្នុងមាត់ច្រើន ក៏អាចប៉ះពាល់ដល់សុខភាពបេះដូង និងសួតផងដែរ។
សារដាស់តឿន
ការផឹកទឹកផ្អែមមួយកែវ ប្រហែលជាមិនធ្វើឱ្យអ្នកឈឺភ្លាមៗទេ ប៉ុន្តែការផឹកវាជាទម្លាប់រាល់ថ្ងៃ គឺប្រៀបដូចជាការ «ដាំគ្រាប់ពូជជំងឺ» ទុកក្នុងខ្លួន។ នៅពេលថ្ងៃណាមួយរាងកាយខ្សោយ គ្រាប់ពូជទាំងនោះនឹងរីកដុះដាលជាមេរោគ និងជំងឺរ៉ាំរ៉ៃដែលពិបាកនឹងព្យាបាល។