ជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត មិនមែនគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំមួយពេល ឬជាភាពទន់ជ្រាយនៃផ្លូវចិត្តនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា «ជំងឺ» ដ៏ពិតប្រាកដមួយដែលប៉ះពាល់ដល់ខួរក្បាល និងរាងកាយទាំងមូល។ ក្នុងពិភពលោកបច្ចុប្បន្ន ជំងឺនេះកំពុងរីករាលដាលយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ និងបានឆក់យកជីវិតមនុស្សតាមរយៈការសម្លាប់ខ្លួនច្រើនជាងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ក្នុងតំបន់ខ្លះទៅទៀត។
ខាងក្រោមនេះគឺជាការយល់ដឹងស៊ីជម្រៅ ដើម្បីជួយសង្គ្រោះខ្លួនឯង និងអ្នកជុំវិញខ្លួនពីអន្ទាក់នៃជំងឺនេះ៖
១. អ្វីទៅជាជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត?
ជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត គឺជាវិបត្តិសុខភាពផ្លូវចិត្តដែលបណ្តាលមកពីការមិនមានតុល្យភាពនៃសារធាតុគីមីក្នុងខួរក្បាល (ដូចជា Serotonin និង Dopamine) រួមផ្សំនឹងកត្តាហ្សែន បរិស្ថានរស់នៅ និងព្រឹត្តិការណ៍តក់ស្លុតក្នុងជីវិត។ វាធ្វើឱ្យអ្នកជំងឺបាត់បង់ភាពរីករាយក្នុងជីវិត និងមើលឃើញពិភពលោកទាំងមូលមានពណ៌ខ្មៅងងឹត។
២. សញ្ញាសម្គាល់ដែលអ្នកមិនគួរមើលរំលង
ប្រសិនបើសញ្ញាខាងក្រោមនេះកើតឡើងជាប់ៗគ្នាលើសពី ២ សប្តាហ៍ វាអាចជាសញ្ញានៃជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត៖
-អារម្មណ៍៖ ក្រៀមក្រំខ្លាំង អស់សង្ឃឹម មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងគ្មានតម្លៃ ឬមានវិប្បដិសារីខ្លាំងខុសធម្មតា។
-សកម្មភាព៖ បាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍លើអ្វីដែលខ្លួនធ្លាប់ចូលចិត្តធ្វើ (ដូចជាការដើរលេង ស្ដាប់ភ្លេង ឬជួបមិត្តភក្តិ)។
-រាងកាយ៖ អស់កម្លាំងល្ហិតល្ហៃ គេងមិនលក់ ឬគេងច្រើនពេក ញ៉ាំមិនបាន ឬញ៉ាំច្រើនខុសប្រក្រតី។
-ការគិត៖ គិតយឺតៗ គ្មានការផ្តោតអារម្មណ៍ និងចាប់ផ្តើមមានគំនិតចង់ធ្វើបាបខ្លួនឯង ឬចង់បញ្ចប់ជីវិត។
៣. ហេតុអ្វីបានជាវាឆក់យកជីវិតមនុស្ស?
ជំងឺបាក់ទឹកចិត្តប្រៀបដូចជា «បន្ទប់ងងឹត» ដែលគ្មានទ្វារចេញ។ នៅពេលជំងឺឈានដល់ដំណាក់កាលធ្ងន់ធ្ងរ៖
-វាធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនជាបន្ទុករបស់អ្នកដទៃ។
-វាបង្កើតការឈឺចាប់ក្នុងចិត្តខ្លាំងជាងការឈឺចាប់រាងកាយ រហូតដល់ពួកគេចង់បញ្ចប់វាដោយវិធីសាស្ត្រអវិជ្ជមាន។
-វាធ្វើឱ្យមានការយល់ច្រឡំថា «គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចជួយគេបានទេ»។
៤. របៀបជួយសង្គ្រោះ និងព្យាបាល
ជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត អាចព្យាបាលជាសះស្បើយបាន ប៉ុន្តែវាទាមទារពេលវេលា និងការយល់ដឹង៖
-កុំនៅម្នាក់ឯង៖ ស្វែងរកមនុស្សដែលអ្នកទុកចិត្តបំផុតដើម្បីនិយាយចេញនូវអ្វីដែលនៅក្នុងចិត្ត។
-ជួបអ្នកជំនាញ៖ ការពិគ្រោះជាមួយចិត្តវិទូ (Psychologist) ឬគ្រូពេទ្យវិកលវិជ្ជ (Psychiatrist) គឺជាវិធីសាស្ត្រវិទ្យាសាស្ត្រដ៏ល្អបំផុត។ ការប្រើប្រាស់ថ្នាំ និងការព្យាបាលតាមបែបចិត្តសាស្ត្រអាចជួយតុល្យភាពសារធាតុគីមីក្នុងខួរក្បាលឡើងវិញ។
-ការយល់ដឹងពីអ្នកជុំវិញខ្លួន ៖ ប្រសិនបើអ្នកមានមិត្តភក្តិ ឬសមាជិកគ្រួសារមានជំងឺនេះ «ការស្ដាប់ដោយមិនវិនិច្ឆ័យ» គឺជាឱសថដ៏មានតម្លៃបំផុត។ កុំប្រាប់គេឱ្យ «ប្រឹងឡើង» ឬ «កុំគិតច្រើន» តែត្រូវប្រាប់គេថា «ខ្ញុំនៅទីនេះជាមួយអ្នក»។
៥. កម្លាំងចិត្តដើម្បីបន្តដំណើរ
ប្រសិនបើអ្នកកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនេះ សូមចងចាំថា៖ «វាមិនមែនជាកំហុសរបស់អ្នកទេ ហើយអ្នកក៏មិនមែនជាមនុស្សទន់ជ្រាយដែរ»។ អ្នកគ្រាន់តែជាមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងឈឺ ហើយជំងឺនេះត្រូវការការព្យាបាលដូចជាជំងឺគ្រុនផ្តាសាយ ឬជំងឺដទៃទៀតដែរ។