ជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត មិនមែនគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍កើតទុក្ខធម្មតា ឬជាសញ្ញានៃភាពទន់ជ្រាយខាងផ្លូវចិត្តនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាជំងឺពិតប្រាកដមួយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងតុល្យភាពគីមីនៅក្នុងខួរក្បាល ហើយវាទាមទារនូវការយល់ដឹង ការគាំទ្រ និងការព្យាបាលត្រឹមត្រូវដូចទៅនឹងជំងឺរាងកាយដទៃទៀតដែរ ។ ខាងក្រោមនេះ គឺជាការបកស្រាយស៊ីជម្រៅ ដើម្បីជួយឱ្យយើងយល់កាន់តែច្បាស់ពីជំងឺនេះ៖
១. ស្វែងយល់ថា ជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត គឺជាអ្វី?
ជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត គឺជាបញ្ហាសុខភាពផ្លូវចិត្តដែលជះឥទ្ធិពលអាក្រក់ទៅលើអារម្មណ៍ ការគិត និងសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃ។ វាមិនមែនជាកំហុសរបស់អ្នកជំងឺ ហើយក៏មិនមែនដោយសារពួកគេ “គិតខ្លី” ឬ “មិនតស៊ូ” នោះដែរ។
២. សញ្ញាសំគាល់ដែលបញ្ជាក់ថាវាលើសពី “ភាពក្រៀមក្រំ”
យើងគ្រប់គ្នាអាចមានពេលកើតទុក្ខ ប៉ុន្តែជំងឺបាក់ទឹកចិត្តមានលក្ខណៈខុសប្លែក៖
-អារម្មណ៍អស់សង្ឃឹម៖ មានអារម្មណ៍ថាពិភពលោកងងឹតសូន្យឈឹង និងគ្មានផ្លូវចេញ។
-បាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍៖ លែងចង់ធ្វើអ្វីដែលខ្លួនធ្លាប់ចូលចិត្ត សូម្បីតែការជួបជុំមិត្តភក្តិ ឬចំណូលចិត្តផ្ទាល់ខ្លួន។
-ការប្រែប្រួលរាងកាយ៖ អស់កម្លាំងល្ហិតល្ហៃ ទោះបីជាសម្រាកច្រើនក៏ដោយ, គេងមិនលក់ ឬគេងច្រើនជ្រុល, និងការប្រែប្រួលរបបអាហារ (ញ៉ាំមិនចូល ឬញ៉ាំច្រើនខុសធម្មតា)។
-បន្ទោសខ្លួនឯង៖ តែងតែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងគ្មានតម្លៃ ឬមានកំហុសជានិច្ច ទោះបីជារឿងនោះមិនមែនជាកំហុសខ្លួនក៏ដោយ។
៣. មូលហេតុដែលបង្កឱ្យមានជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត
វាច្រើនតែកើតឡើងដោយសារកត្តារួមផ្សំគ្នាជាច្រើនដូចជា៖
-កត្តាជីវសាស្ត្រ៖ ការប្រែប្រួលសារធាតុគីមីក្នុងខួរក្បាល (Neurotransmitters) ដែលគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍។
-កត្តាហ្សែន៖ ប្រសិនបើមានសមាជិកគ្រួសារធ្លាប់មានប្រវត្តិជំងឺនេះ ហានិភ័យអាចនឹងខ្ពស់ជាងមុន។
-ព្រឹត្តិការណ៍ក្នុងជីវិត៖ ការបាត់បង់មនុស្សជាស្រឡាញ់ ការបែកបាក់ស្នេហា បញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុ ឬសម្ពាធការងារខ្លាំងពេក។
-ជំងឺរាងកាយរ៉ាំរ៉ៃ៖ ការឈឺក្បាលរ៉ាំរ៉ៃ ឬជំងឺធ្ងន់ធ្ងរផ្សេងៗក៏អាចជំរុញឱ្យមានការបាក់ទឹកចិត្តដែរ។
៤. វិធីសាស្ត្រព្យាបាល និងការជួយខ្លួនឯង
ជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត “អាចព្យាបាលជា”។ កុំព្យាយាមតស៊ូជាមួយវាដោយម្នាក់ឯង៖
-ស្វែងរកជំនួយពីជំនាញ៖ ការពិគ្រោះជាមួយចិត្តវិទូ ឬគ្រូពេទ្យជំនាញវិកលវិទ្យា គឺជាជំហានដំបូងដ៏សំខាន់បំផុត។ ពួកគេអាចព្យាបាលតាមរយៈការពិគ្រោះ (Therapy) ឬការប្រើប្រាស់ថ្នាំ (បើចាំបាច់)។
-ការហាត់ប្រាណ៖ ការធ្វើចលនារាងកាយជួយឱ្យខួរក្បាលបញ្ចេញសារធាតុ Endorphins ដែលជា “ថ្នាំរីករាយ” ពីធម្មជាតិ។
-កុំនៅម្នាក់ឯង៖ ព្យាយាមនិយាយប្រាប់មនុស្សដែលអ្នកទុកចិត្តបំផុតពីអារម្មណ៍របស់អ្នក។ ការចែករំលែកគឺជាការសម្រាលបន្ទុកដ៏ធំ។
-កំណត់គោលដៅតូចៗ៖ កុំបង្ខំខ្លួនឯងពេក។ ចាប់ផ្ដើមពីការធ្វើកិច្ចការងាយៗក្នុងផ្ទះ ឬការចេញទៅហិតខ្យល់អាកាសខាងក្រៅបន្តិចបន្តួច។
៥. របៀបជួយអ្នកដែលមានជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត
ប្រសិនបើអ្នកមានសមាជិកគ្រួសារ ឬមិត្តភក្តិកំពុងរងគ្រោះ៖
-ស្តាប់ដោយគ្មានការវិនិច្ឆ័យ៖ កុំនិយាយថា “រឿងប៉ុណ្ណឹងសោះ” ឬ “គិតច្រើនធ្វើអី”។ អ្វីដែលពួកគេត្រូវការបំផុត គឺអ្នកដែលស្ដាប់ និងយល់ចិត្ត។
-លើកទឹកចិត្តឱ្យទៅជួបពេទ្យ៖ ជួយពួកគេស្វែងរកសេវាព្យាបាល និងនៅក្បែរពួកគេក្នុងអំឡុងពេលនោះ។
-បង្ហាញភាពកក់ក្ដៅ៖ ពេលខ្លះ គ្រាន់តែការអង្គុយក្បែរ ឬការសួរនាំថា “តើខ្ញុំអាចជួយអ្វីបានខ្លះ?” ក៏ជាឱសថដ៏មានតម្លៃដែរ។
ការឈឺចាប់ផ្លូវចិត្ត ក៏ត្រូវការការព្យាបាលមិនខុសពីការបាក់ឆ្អឹង ឬការឈឺក្រពះនោះទេ។ ការហ៊ាននិយាយថា “ខ្ញុំមិនអីទេ ខ្ញុំត្រូវការជំនួយ” មិនមែនជាភាពទន់ជ្រាយឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាភាពក្លាហានបំផុតក្នុងការការពារជីវិតខ្លួនឯង។