យោងតាមការចុះផ្សាយពីប្រភពបរទេស ការរត់គឺជាកីឡាដ៏ពេញនិយម និងផ្ដល់អត្ថប្រយោជន៍មហិមា ប៉ុន្តែមានការយល់ច្រឡំមួយចំនួនបានធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនមានការរារែក។ តាមពិតទៅ ការរត់មិនបានធ្វើឱ្យសន្លាក់ជង្គង់ឆាប់សឹកដូចដែលគេធ្លាប់គិតនោះទេ ការសិក្សាបានបង្ហាញថាការរត់ឱ្យបានត្រឹមត្រូវថែមទាំងជួយពង្រឹងសាច់ដុំ និងសរសៃចំណងជុំវិញជង្គង់ឱ្យកាន់តែរឹងមាំ កាត់បន្ថយសម្ពាធលើសន្លាក់ក្នុងរយៈពេលវែង។
ចំណែកការគិតថា “ការរត់មិនចាំបាច់មានចំណេះដឹង” គឺត្រឹមត្រូវតែសម្រាប់ការរត់ចម្ងាយខ្លី ២-៣ គីឡូម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែសម្រាប់ការរត់ចម្ងាយឆ្ងាយ អ្នកត្រូវការយល់ដឹងតាំងពីការជ្រើសរើសស្បែកជើង របបអាហារ រហូតដល់ការសម្រាកឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។
ទាក់ទងនឹងបរិមាណនៃការរត់ ជំនឿថា “រត់កាន់តែច្រើន កាន់តែល្អ” ក៏មិនមែនជាការពិតដែរ ព្រោះការរត់លើសកម្រិតអាចប៉ះពាល់ដល់បេះដូង និងអាយុកាល។ រយៈពេលមាសដែលអ្នកជំនាញណែនាំគឺប្រហែល ១៥០ នាទីក្នុងមួយសប្តាហ៍ (ឬ ៣០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ ក្នុងរយៈពេល ៥ ថ្ងៃ) ដោយត្រូវទុកថ្ងៃសម្រាកឱ្យរាងកាយស្ដារកម្លាំងឡើងវិញ។ ចំពោះការភ័យខ្លាចរឿងគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតពេលរត់ម៉ារ៉ាតុង ស្ថិតិបានបង្ហាញថានៅសហរដ្ឋអាម៉េរិក អត្រានៃការស្លាប់ភ្លាមៗអំឡុងពេលរត់ម៉ារ៉ាតុងគឺមានត្រឹមតែ ១ ក្នុងចំណោម ៥០,០០០ នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលវាទាបជាងអត្រាស្លាប់ភ្លាមៗទូទៅរបស់ប្រជាជនអាម៉េរិកដែលមានរហូតដល់ ៧៥ ក្នុងចំណោម ៥០,០០០ នាក់ក្នុងមួយឆ្នាំ។
ជាចុងក្រោយ មនុស្សចាស់ក៏មិនចាំបាច់ជៀសវាងការរត់ដែលមានអាំងតង់ស៊ីតេខ្ពស់នោះដែរ ប្រសិនបើអនុវត្តតាមច្បាប់ ៨០/២០ ពោលគឺ ៨០% នៃការហ្វឹកហាត់ជាការរត់ស្រាលៗ និង ២០% ទៀតជាការរត់ខ្លាំង។ លើសពីនេះ អ្នករត់វ័យចំណាស់គួរអនុវត្តការបង្កើនចម្ងាយរត់មិនឱ្យលើសពី ១០% ក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដើម្បីបង្ការរបួស។ ការយល់ដឹងពីការពិតវិទ្យាសាស្ត្រទាំងនេះ នឹងជួយឱ្យអ្នករីករាយជាមួយការរត់ប្រកបដោយទំនុកចិត្ត និងទទួលបានសុខភាពមាំមួនជានិរន្តរ៍៕