យោងតាមការចុះផ្សាយពីប្រភពបរទេស ឪពុកម្តាយភាគច្រើនតែងតែយល់ថា លទ្ធផលសិក្សាដែលល្អឥតខ្ចោះ និងការធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដោយគ្មានចន្លោះប្រហោង គឺជា “សំបុត្រមាស” នាំកូនទៅរកភាពជោគជ័យ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការសិក្សាមួយពីសាកលវិទ្យាល័យ Stanford បានបង្ហាញការពិតដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយថា ភាពឥតខ្ចោះជ្រុល អាចក្លាយជាឧបសគ្គរារាំងសមត្ថភាពហិរញ្ញវត្ថុរបស់ក្មេងទៅវិញ។ ក្មេងដែលព្យាយាមធ្វើអ្វីឱ្យល្អឥតខ្ចោះ ១០០% ជារឿយៗតែងតែរស់ក្នុងភាពភ័យខ្លាចថាខ្លួនមិនពូកែដូចអ្វីដែលអ្នកដទៃគិត ដែលនាំឱ្យពួកគេមិនហ៊ានចាប់យកឱកាសថ្មីៗ ចូលចិត្តពន្យារពេល និងជៀសវាងការប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យ ព្រោះខ្លាចនឹងការបរាជ័យ។
ផ្ទុយទៅវិញ ក្មេងដែលត្រូវបានអប់រំឱ្យចេះទទួលយកចំណុចខ្វះខាត បែរជាមានសមត្ថភាពចាប់យកឱកាសហិរញ្ញវត្ថុបានលឿនជាង។ មហាសេដ្ឋី និងអ្នកជោគជ័យបំផុតនៅលើពិភពលោក ច្រើនតែមានផ្នត់គំនិត “ធ្វើឱ្យរួចរាល់ ប្រសើរជាងធ្វើឱ្យឥតខ្ចោះ”។ ពួកគេហ៊ានបញ្ចេញផលិតផលដែលមិនទាន់ល្អឥតខ្ចោះដើម្បីសាកល្បងទីផ្សារ និងហ៊ានបរាជ័យដើម្បីដកពិសោធន៍។ ខណៈពេលដែលក្មេងដែលនិយមភាពឥតខ្ចោះនៅរវល់តែអង្គុយផ្ទៀងផ្ទាត់កំហុសតូចតាច ក្មេងដែលហ៊ានធ្វើសកម្មភាពអាចនឹងបរាជ័យ ៣ ដងទៅហើយ ប៉ុន្តែពួកគេនឹងរកឃើញរូបមន្តជោគជ័យនៅលើកទី ៤។ ភាពក្លាហាន និងសមត្ថភាពបត់បែននេះហើយ ដែលជាគុណសម្បត្តិពិតប្រាកដរបស់អ្នកដឹកនាំ និងសហគ្រិនឆ្នើម ដែលយល់ច្បាស់ថាភាពមានបានមិនមែនសម្រាប់អ្នកដែលចង់បានតែសុវត្ថិភាពដាច់ខាតនោះទេ។
ដើម្បីជួយកូនឱ្យជៀសផុតពីអន្ទាក់នៃភាពឥតខ្ចោះ ឪពុកម្តាយគួរផ្លាស់ប្តូរការអប់រំដោយងាកមកលើកទឹកចិត្តដល់ “ការសាកល្បង” ជំនួសឱ្យការស្ដីបន្ទោសនៅពេលកូនធ្វើខុស។ ការបង្រៀនកូនឱ្យយល់ពីច្បាប់ ៨០/២០ (ការសម្រេចការងារ ៨០% ឱ្យបានរហ័ស មានតម្លៃជាងការចំណាយពេលយូរដើម្បីភាពឥតខ្ចោះ ២០% ចុងក្រោយតែបាត់បង់ឱកាស) គឺជាមេរៀនដ៏សំខាន់។
ពិភពលោកមិនផ្ដល់រង្វាន់ដល់ភាពឥតខ្ចោះនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ដល់តម្លៃដល់ “លទ្ធផល និងការច្នៃប្រឌិតថ្មី”។ ការបណ្ដុះស្មារតីក្លាហាន និងអនុញ្ញាតឱ្យកូនបានរៀនសូត្រពីកំហុស គឺជាការវិនិយោគដ៏ឆ្លាតវៃបំផុត ដើម្បីឱ្យកូនមិនត្រឹមតែមានចំណេះដឹងល្អ ប៉ុន្តែមានភាពរឹងមាំខាងផ្លូវចិត្ត ដើម្បីវាយលុកលើវិថីហិរញ្ញវត្ថុនាពេលអនាគត៕