យោងតាមការចុះផ្សាយពីប្រភពបរទេស ការជ្រើសរើសរវាងស្ករស និងស្ករដូង គឺជាប្រធានបទដែលអ្នកស្រឡាញ់សុខភាពតែងតែយកចិត្តទុកដាក់ ជាពិសេសអ្នកដែលចង់គ្រប់គ្រងកម្រិតជាតិស្ករក្នុងឈាម។
បើប្រៀបធៀបទៅនឹងស្ករសដែលជាប្រភេទស្ករចម្រាញ់សុទ្ធ ស្ករសមានសន្ទស្សន៍គ្លីសេមិច (GI) ខ្ពស់ចន្លោះពី ៦០ ទៅ ៦៥ ដែលធ្វើឱ្យជាតិស្ករក្នុងឈាមកើនឡើងយ៉ាងរហ័សភ្លាមៗបន្ទាប់ពីទទួលទាន។ ការកើនឡើងគំហុកនេះមិនត្រឹមតែផ្ដល់ថាមពលក្នុងរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បង្កើនហានិភ័យនៃភាពធន់នឹងអាំងស៊ុយលីន ការប្រមូលផ្តុំជាតិខ្លាញ់ និងជំងឺធាត់ផងដែរ ប្រសិនបើប្រើប្រាស់លើសកម្រិតជាប្រចាំ។
ចំណែកឯស្ករដូងវិញ ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាជម្រើសដែលផ្ដល់សុខភាពល្អជាង ដោយសារវាមានសន្ទស្សន៍គ្លីសេមិចទាបជាង គឺស្ថិតនៅចន្លោះពី ៣៥ ទៅ ៥៤ ប៉ុណ្ណោះ។ តម្លៃ GI ទាបនេះមានន័យថា ស្ករដូងរំលាយ និងស្រូបចូលទៅក្នុងចរន្តឈាមយឺតៗ ដែលជួយឱ្យរាងកាយគ្រប់គ្រងតុល្យភាពជាតិស្ករបានល្អជាងស្ករស។ លើសពីនេះ ស្ករដូងដែលផលិតចេញពីទឹកដមផ្កាដូងធម្មជាតិ នៅតែរក្សាបាននូវសារធាតុរ៉ែសំខាន់ៗមួយចំនួនដូចជា ប៉ូតាស្យូម ស័ង្កសី និងជាតិសរសៃអាហារម្យ៉ាងហៅថា Inulin ដែលជួយសម្រួលដល់ប្រព័ន្ធរំលាយអាហារទៀតផង។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលអ្នកគួរដឹងគឺថា ស្ករដូងនៅតែជា “ស្ករ” ដែលផ្ដល់កាឡូរីក្នុងកម្រិតប្រហាក់ប្រហែលនឹងស្ករសដែរ។ ដូច្នេះ ទោះបីជាវាជាជម្រើសដែលប៉ះពាល់ដល់ជាតិស្ករក្នុងឈាមតិចជាងក៏ដោយ ការប្រើប្រាស់ក្នុងបរិមាណច្រើនជ្រុលនៅតែអាចនាំឱ្យប៉ះពាល់ដល់សុខភាពបាន។
គន្លឹះដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ការរស់នៅប្រកបដោយសុខភាពល្អ គឺការកម្រិតបរិមាណជាតិផ្អែមគ្រប់ប្រភេទឱ្យស្ថិតក្នុងរង្វង់មិនលើសពី ៦ ស្លាបព្រាកាហ្វេក្នុងមួយថ្ងៃ តាមការណែនាំរបស់អ្នកជំនាញសុខភាពអន្តរជាតិ ដើម្បីការពាររាងកាយពីជំងឺផ្សេងៗក្នុងរយៈពេលវែង៕