យោងតាមការចុះផ្សាយពីប្រភពបរទេស មនុស្សភាគច្រើនតែងតែយល់ថា ផ្នែកដែលរឹងមាំ ឬមានស្បែកក្រាស់ដូចជាកែងជើង គឺជាកន្លែងដែលអាចទ្រាំទ្រនឹងការឈឺចាប់បានល្អបំផុត ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ ចម្លើយបែបវិទ្យាសាស្ត្រនឹងធ្វើឱ្យអ្នកភ្ញាក់ផ្អើល។ សរីរាង្គដែលអាច «ទ្រាំ» នឹងការឈឺចាប់បានខ្លាំងបំផុត រហូតដល់ថ្នាក់គ្មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ទាល់តែសោះនោះគឺ ខួរក្បាល។
ទោះបីជាខួរក្បាលជាមជ្ឈមណ្ឌលបញ្ជា និងបកប្រែសញ្ញាឈឺចាប់ពីទូទាំងរាងកាយក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្លួនវាផ្ទាល់មិនមានផ្ទុកនូវឧបករណ៍ទទួលការឈឺចាប់ឡើយ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលគ្រូពេទ្យវះកាត់អាចធ្វើការវះកាត់លើជាលិកាខួរក្បាល ខណៈពេលដែលអ្នកជំងឺនៅមានស្មារតី និងអាចនិយាយបានធម្មតា ដោយគ្រាន់តែប្រើថ្នាំសណ្តំនៅផ្នែកខាងក្រៅដូចជា ស្បែកក្បាល និងលលាដ៍ក្បាលតែប៉ុណ្ណោះ។
ប្រសិនបើយើងក្រឡេកមកមើលផ្នែកខាងក្រៅនៃរាងកាយវិញ តំបន់ដែល «មិនសូវឈឺ» គឺតំបន់ដែលមានដង់ស៊ីតេសរសៃប្រសាទតិច ស្បែកក្រាស់ ឬមានស្រទាប់ខ្លាញ់ច្រើនសម្រាប់ជួយសម្រាលផលប៉ះពាល់។ ផ្នែកទាំងនោះរួមមាន ស្មា គូទ និងខ្នងផ្នែកខាងលើ។ ជាពិសេសតំបន់គូទ ដែលមានម៉ាសសាច់ដុំ និងខ្លាញ់ក្រាស់ គឺជាកន្លែងដែលគ្រូពេទ្យនិយមប្រើសម្រាប់ការចាក់ថ្នាំ ព្រោះវាបង្កការឈឺចាប់តិចជាងផ្នែកផ្សេងៗនៃរាងកាយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចំណុចដែលងាយនឹងឈឺចាប់បំផុត ឬ «ខ្សោយ» បំផុតចំពោះការឈឺចាប់ គឺតំបន់ដែលមានសរសៃប្រសាទប្រមូលផ្ដុំគ្នាយ៉ាងណែនតាន់តាប់ដូចជា ចុងម្រាមដៃ បបូរមាត់ និងបាតជើង។
សរុបមក អារម្មណ៍ឈឺចាប់គឺជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងកាយវិភាគសាស្ត្រ និងការដំណើរការរបស់ប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទ។ ការយល់ដឹងពីចំណុចទាំងនេះ មិនត្រឹមតែជួយឱ្យយើងស្គាល់ពីសមត្ថភាពរាងកាយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជួយពន្យល់ពីមូលហេតុដែលការរងរបួសនៅកន្លែងខ្លះមើលទៅតូចតាច តែផ្ដល់ការឈឺចាប់ខ្លាំងដល់ថ្នាក់ស្រក់ទឹកភ្នែក ខណៈកន្លែងខ្លះទៀតយើងស្ទើរតែមិនដឹងខ្លួនផងនោះ៕