យោងតាមការផ្សាយពីប្រភពបរទេស គោមួយក្បាលមានសាច់រាប់សិបចំណែក ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រប់ផ្នែកសុទ្ធតែអាចយកមកចម្អិនតាមចិត្តចង់បាននោះទេ។ ការជ្រើសរើសសាច់មិនត្រូវតាមប្រភេទមុខម្ហូប អាចធ្វើឱ្យសាច់រឹង ឬស្ងួត ដែលនាំឱ្យខាតបង់ថវិកា និងបាត់បង់រសជាតិ។
មនុស្សឆ្លាត និងអ្នកជំនាញក្នុងផ្ទះបាយ តែងតែផ្ដោតលើសាច់ទាំង ៣ ប្រភេទនេះ ដើម្បីធានាបាននូវរសជាតិឆ្ងាញ់បំផុត៖
ប្រភេទទីមួយគឺ សាច់ទ្រូង ឬសាច់ចន្លោះឆ្អឹងជំនីរ ដែលសម្បូរទៅដោយស្រទាប់សាច់ ខ្លាញ់ និងសរសៃត្បាញចូលគ្នា។ សាច់ផ្នែកនេះគឺជា “ស្តេច” សម្រាប់មុខម្ហូបរំងាស់ ឬខ ព្រោះកាលណាវាត្រូវបានចម្អិនកាន់តែយូរ សរសៃនឹងកាន់តែទន់ ហើយខ្លាញ់នឹងរលាយចូលទៅក្នុងសាច់ បង្កើតបានជាវាយនភាពដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់។ ប្រភេទទីពីរគឺ សាច់ដុំខ្នង ដែលជាផ្នែកទន់បំផុតរបស់គោ ដោយសារវាមិនសូវមានចលនា។ វាស្ទើរតែគ្មានខ្លាញ់ និងគ្មានសរសៃ ដែលស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ការឆារហ័ស ឬធ្វើឡុកឡាក់ ដើម្បីរក្សាភាពផ្អែម និងទន់រលាយក្នុងមាត់។ ប្រភេទចុងក្រោយគឺ សាច់ជើង ឬសាច់ដុំកំភួន ដែលសម្បូរទៅដោយសរសៃពណ៌សច្បាស់ៗ។ នៅពេលរំងាស់ឱ្យឆ្អិនល្អ សរសៃទាំងនោះនឹងក្លាយជាជ័រទន់ៗ ផ្ដល់នូវរសជាតិស្រួយស្រទន់ប្លែកពីគេ ស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ធ្វើសាច់គោខគោ ឬសាច់គោស្ងោរជ្រក់។
ដើម្បីធានាបាននូវគុណភាព លោកអ្នកគួរយកចិត្តទុកដាក់លើសញ្ញាសម្គាល់នៃសាច់ស្រស់គឺ ពណ៌ត្រូវតែក្រហមភ្លឺធម្មជាតិ (មិនខ្មៅ ឬស្រអាប់) ខ្លាញ់មានពណ៌សក្រែម និងមានក្លិនសាច់ស្រាលៗ។ ចំណុចសំខាន់បំផុតគឺភាពបត់បែន ដែលនៅពេលចុចម្រាមដៃចូល សាច់ត្រូវតែត្រឡប់មករូបរាងដើមវិញភ្លាមៗ និងមានផ្ទៃស្ងួតមិនស្អិត។
ការយល់ដឹងពីលក្ខណៈនៃសាច់នីមួយៗ នឹងជួយឱ្យលោកអ្នកចម្អិនម្ហូបបានឆ្ងាញ់ឈ្នះ រួចជាស្រេច តាំងពីវគ្គជ្រើសរើសគ្រឿងផ្សំនៅផ្សារមកម្ល៉េះ៕