យោងតាមការផ្សាយពីប្រភពបរទេស ទោះបីជាត្រូវបានគេហៅថាជាអាហារដ៏ចម្រូងចម្រាសបំផុតមួយក្នុងពិភពលោក ប៉ុន្តែសម្រាប់បណ្តាប្រទេសនៅអាស៊ីពងទាកូនគឺជា “កំពូលអាហារសម្រាន់” ដែលសម្បូរជីវជាតិ និងមានភាពខុសប្លែកគ្នាតាមតំបន់នីមួយៗយ៉ាងសម្បូរបែប។
នៅប្រទេសកម្ពុជា ពងទាកូន លេចធ្លោខ្លាំងតាមរយៈការបរិភោគជាមួយទឹកម្រេចខ្មៅកំពត លាយក្រូចឆ្មារ និងខ្ទឹមជ្រក់ ដែលជួយបិទបាំងក្លិនឆ្អាប និងផ្ដល់រសជាតិហឹរស្រទន់ប្លែកពីគេ ខុសពីជនជាតិវៀតណាមដែលនិយមញ៉ាំជាមួយជីរក្រសាំងទំហំ(ជីរពងទាកូន)និងខ្ញីដើម្បីជួយដល់ការរំលាយអាហារ។
ចំណែកឯ នៅប្រទេសហ្វីលីពីន មុខម្ហូបនេះត្រូវបានគេហៅថា បាឡុត និងត្រូវបានចាត់ទុកជានិមិត្តរូបជាតិក្រៅផ្លូវការ ដែលគេនិយមញ៉ាំនៅពេលយប់ជាថ្នាំបង្កើនថាមពល ជាពិសេសគឺស៊ុត “ខ្ចី” អាយុត្រឹម ១៤ ទៅ ១៦ ថ្ងៃ ជ្រលក់ជាមួយអំបិលគ្រើមៗ និងទឹកខ្មេះម្ទេស។
សម្រាប់ប្រទេសឡាវ និងថៃវិញពងទាកូនត្រូវបានចាត់ទុកជាអាហារផ្ដល់កម្លាំងដ៏សំខាន់សម្រាប់កម្មករ និងកសិករ ដោយនៅឡាវគេនិយមញ៉ាំវាជាមួយបាយដំណើប ចំណែកនៅប្រទេសថៃវិញ គេជួនកាលយកស៊ុតទៅអាំងបន្ថែមឱ្យមានក្លិនឈ្ងុយ និងបរិភោគជាមួយទឹកជ្រលក់ហឹរខ្លាំង។ រីឯប្រទេសចិនដែលត្រូវបានជឿថាជាប្រភពដើមនៃមុខម្ហូបនេះ ហៅពងទាកូនថា ម៉ៅតាន ហើយវាត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ជាអាហារបំប៉នសុខភាពសម្រាប់ស្ត្រីក្រោយសម្រាលកូន និងមនុស្សចាស់ ដោយសារតែបរិមាណប្រូតេអ៊ីន និងកាល់ស្យូមខ្ពស់ខ្លាំង។
មិនថាជាវិធីស្ងោរតាមបែបប្រពៃណី ឬការច្នៃជាមុខម្ហូបឆាផ្សេងៗនោះទេពងទាកូននៅតែបន្តរក្សាភាពទាក់ទាញក្នុងនាមជាអាហារដែលបង្កប់នូវជំនឿលើការ “បណ្តេញសំណាងអាក្រក់” និងការថែរក្សាសុខភាពរាងកាយយ៉ាងមាំមួន៕