យោងតាមការផ្សាយរបស់សារព័ត៌មានបរទេស អំពើហិង្សាមិនមែនកើតឡើងតែនៅតាមដងផ្លូវនោះទេ ប៉ុន្តែវាតែងតែលាក់ខ្លួនយ៉ាងសាហាវនៅក្នុងបរិយាកាសការងារដែលយើងគ្រប់គ្នាអាចជួបប្រទះបានគ្រប់ពេលវេលាដោយវាជារឿយៗចាប់ផ្ដើមចេញពីចំណុចតូចតាចដែលមនុស្សភាគច្រើនមើលរំលង។
ការយកចំណុចខ្សោយរបស់អ្នកដទៃមកចំអកលេងសើច ឬការប្រើពាក្យសម្តីបន្តុះបង្អាប់គឺជាទម្រង់នៃអំពើហិង្សាផ្លូវចិត្តដែលបង្កជាការឈឺចាប់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់ជនរងគ្រោះ ទោះបីជាអ្នកផ្ដើមគិតថាវាជារឿងកំប្លែងក៏ដោយ។ បញ្ហាទាំងនេះរួមមានទាំងអំពើហិង្សារាងកាយ ការយាយី ការបំភិតបំភ័យ និងការធ្វើបាបដែលសុទ្ធតែជះឥទ្ធិពលអវិជ្ជមានដល់ផលិតភាពការងារ និងស្ថេរភាពផ្លូវចិត្តរបស់បុគ្គលិកម្នាក់ៗ។
ការរំលោភបំពានអំណាចពីសំណាក់ថ្នាក់លើគឺជាទម្រង់ទូទៅបំផុតដែលបង្ហាញតាមរយៈការស្ដីបន្ទោសបែបបន្ទាបបន្ថោក ការប្រើពាក្យអសុរោះ ឬការធ្វើឱ្យអាម៉ាស់មុខនៅចំពោះមុខអ្នកដទៃ ដែលជារឿយៗទាំងជនល្មើស និងជនរងគ្រោះយល់ច្រឡំថាជាសិទ្ធិរបស់អាជ្ញាធរក្នុងការត្រួតពិនិត្យការងារ។ ក្រៅពីនេះអំពើហិង្សាក៏អាចកើតចេញពីមិត្តរួមការងារតាមរយៈការច្រណែន ការយាយីផ្លូវភេទ និងការបំភិតបំភ័យដែលធ្វើឱ្យជនរងគ្រោះបាត់បង់ទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង និងរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាច ខណៈដែលបុគ្គលិកជួរមុខក៏ងាយរងគ្រោះពីអតិថិជនដែលមានចរិតឆេវឆាវ និងចូលចិត្តប្រើហិង្សាពាក្យសម្តីនៅពេលមិនពេញចិត្តនឹងសេវាកម្មផងដែរ។
ឫសគល់នៃបញ្ហានេះច្រើនតែបណ្ដាលមកពីការខ្វះបញ្ញាអារម្មណ៍ដែលនាំឱ្យមនុស្សងាកទៅរកអំពើហិង្សាដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាជាជាងការសន្ទនាប្រកបដោយស្ថាបនា។ មនុស្សដែលមានភាពវៃឆ្លាតអារម្មណ៍ខ្ពស់អាចគ្រប់គ្រងកំហឹង និងបង្ហាញការអាណិតអាសូរចំពោះអ្នកដទៃដែលជាជំនាញដ៏សំខាន់ដែលអង្គភាពនានាតែងតែស្វែងរកដើម្បីបង្ការការកើតឡើងនៃបរិយាកាសការងារដ៏ពុល។
ប្រសិនបើជម្លោះមិនត្រូវបានដោះស្រាយ ហើយជនរងគ្រោះត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងសម្ពាធក្នុងរយៈពេលយូរ វានឹងក្លាយជាគ្រាប់បែកពេលវេលាដែលអាចផ្ទុះឡើងជាសោកនាដកម្ម ឬបទឧក្រិដ្ឋដែលបង្កឱ្យមានការបាត់បង់ជីវិត និងទ្រព្យសម្បត្តិយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ៕