Join with Health.com.kh on Telegram

ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​គឺជា​កើនឡើង​នូវ​នៃ​ជាតិ​ទឹក ពណ៌​លឿង​ស្លេក និង​ថ្លា​ក្នុង​ប្រហោង​របស់​ពោះ ដែល​ស្ថិតនៅ​ខាងក្រោម​ប្រហោង​ទ្រ​ង​និង​មាន​ខ័ណ្ឌ​ចែក​ដោយ​សន្ទះ​ទ្រូង Diaphragm​។ ទឹក​ក្នុង​ប្រហោង​ពោះ​នេះ​អាច​កើតឡើង​ពី​មូលហេតុ​ច្រើន​ប្រភេទ​ដូចជា ជំងឺ​ថ្លើម ជំងឺមហារីក ជំងឺខ្សោយបេះដូង ឬ​ខ្សោយតម្រងនោម​។​
 
​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​ប្រហែលជា​មិន​មាន​ស្តែងចេញ​នូវ​រោគសញ្ញា​អ្វី​ទេ​ប្រសិនបើ​ស្ថិត​ក្នុង​ករណី​ស្រាល (​មាន​ទឹក​ពី ១០០ ទៅ ៤០០​មី​លី​លីត្រ​)​។ ដល់ពេល​មាន​ទឹក​កើនឡើង​ច្រើន វា​នឹង​ធ្វើអោយ​ពោះ​រីក​ធំ ឈឺ​ពោះ មិន​ស្រួល​ក្នុង​ពោះ និង​ហើមពោះ​។ ការពិបាក​ដកដង្ហើម​ក៏​អាច​កើតឡើង​នៅពេល​ទឹក​មាន​ច្រើន​ក្នុង​ពោះ​ដែរ ព្រោះ​វា​ទៅ​សង្កត់​ដល់​សន្ទះ​ទ្រូង ព្រមទាំង​អាច​ជ្រៀប​ទឹក​ចូលទៅ​ក្នុង​ស្រោម​សួត​ទៀតផង​។ ការ​ដែល​មើល​ឃើញ​ក្បាលពោះ​រីក​ប៉ោង​នឹង​ភ្នែក​តែ​ម្តងនោះ សុទ្ធ​ជា​ការបារម្ភ​មួយ​ដ៏​ចំបង់​សម្រាប់​អ្នកជំងឺ​ទៀ​ទឹក​ហើយ​។​
 
​ពេល​ជួប​គ្រូពេទ្យ​
​អ្នកជំងឺ​ទៀច​ទឹក​គួរតែ​ទៅ​អោយ​គ្រូពេទ្យ​ពិនិត្យ​ជា​ទៀងទាត់ ព្រមទាំង​អាច​ជួប​ដល់​អ្នកឯកទេស​ទៀ​ត​ផង​ដូច​ជា អ្នកឯកទេស​ខាង​ប្រពះ​ពោះវៀន និង​ជំងឺថ្លើម​។ ប្រសិន​បើ​ជំងឺ​ទៀ​ទឹក​នោះ​កំពុងតែ​បង្ក​ជា​រោគសញ្ញា​ពិបាក​ដកដង្ហើម មិន​ស្រួល​ក្នុង​ពោះ ឬ​មិន​អាច​ធ្វើការ​ដូច​ធម្មតា​បាន ពួក​គេ​គួរតែ​ទៅ​អោយ​គ្រូពេទ្យ​ពិនិត្យ​ទៅ​។​
 
​មូលហេតុ​
​មូលហេតុ​ដែល​កើតមាន​ជា​ញឹកញាប់​ជាង​គេ​របស់​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​គឺ​ជំងឺថ្លើម ឬ​ជំងឺ​ក្រិន​ថ្លើម​ធ្ងន់ធ្ងរ​។ យ៉ាងហោចណាស់​ក៏​មាន​ជំងឺ​ទៀ​ទឹក ៨០%​ដែរ ដែល​បណ្តាលមកពី​ជំងឺ​ក្រិន​ថ្លើម​។ ទោះបីជា​យន្តការ​នៃ​ការវិវត្តន៍​ទៅជា​ជំងឺ​នេះ​មិនទាន់​បាន​យល់ដឹង​ច្បាស់លាស់​ក៏ដោយ ក៏​មាន​ទ្រឹស្តី​ភាគច្រើន​និយាយ​ថា សម្ពាធ​ក្នុង​សរសៃឈាម​វ៉ែន​Portal ឡើង​ខ្លាំង (Portal Hypertension) គឺ​ជា​ដើម​ហេតុ​របស់​វា​។ លើសពីនេះទៅទៀត ការឡើង​ហើម​គ្រប់​ទីកន្លែង​ក៏​ដោយសារ​តែរ​បត់​ឈាម​ពុំ​មាន​តុល្យភាព​ដែរ​។ ការកើនឡើង​នៃ​សម្ពាធ​ក្នុង​សរសៃឈាម​វ៉ែន Portal  និង​ជាតិ Albumin ថយចុះ​ក្នុង​ឈាម ប្រហែល​ជា​នាំ​អោយ​ចេញ​ជា​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​បន្តិច​ម្តងៗ​ហើយ​។​
 
​កត្តា​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែល​នាំអោយ​មាន​ជំ​ង​ទាច​ទឹក​ដែរ​នោះ​គឺ ការ​ចាល​ជាតិ​ទឹក​ក្នុង​ខ្លួន​។ ការ​ដែល​តម្រងនោម​ទទួល​ឈាម​មិន​បាន​គ្រប់គ្រាន់ វា​នឹង​ធ្វើអោយ​មាន​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​ដែរ ដោយសារតែ​មាន​ការ​ជ្រៀប​ទឹក​ចេញ​ពី​សរសៃឈាម​មក​ក្នុង​ប្រហោង​ពោះ​។ ពេល​នោះ​វា​នឹង​ធ្វើអោយ​តម្រងនោម​ប្រឹង​បឺត​ស្រូប​ជាតិ​អំបិល និង​ទឹក​កាន់​ចូលទៅក្នុង​ខ្លួន​វិញ​កាន់តែ​ច្រើន​ដើម្បី​ជំនួស​ដល់​ការបាត់បង់​។​
​ចំពោះ​ជំងឺខ្សោយបេះដូង និង​ខ្សោយតម្រងនោម​ធ្ងន់ធ្ងរ​ក៏​អាច​បណ្តាល​អោយ​កើតជា​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​បាន​ដែរ ដោយសារតែ​មាន​ការ​ចាល​ជាតិ​ទឹក​ពេញ​ខ្លួន​។​
 
​អ្វី​ដែល​កម្រ ការ​ដែល​សម្ពាធ​ក្នុង​សរសៃឈាម​វ៉ែន Portal កើន​ឡើង​ដោយសារតែ​ការស្ទះ​ខាងក្នុង ឬ​ខាង​ក្រៅ​សរសៃឈាម​វ៉ែន Portal  ក៏​អាច​បណ្តាលអោយ​ឡើង​សម្ពាធ​ក្នុង​សរសៃឈាម Portal ដែរ ប៉ុន្តែ​មិន​បង្ក​ទៅ​ជា​ជំងឺ​ក្រិន​ថ្លើម​ទេ​។ ឧទាហរណ៍​ដូចជា មាន​ដុំ​សាច់​មួយ​សង្កត់​ទៅ​លើ​សរសៃឈាម Portal ឬ​មាន​កំណក​ឈាម​ធំ​មួយ​ក្នុង​សរសៃឈាម​នោះ ដែល​ជាហេតុ​នាំ​អោយ​ស្ទះ​ដល់​លំហូរ​ឈាម និង​សម្ពាធ​កើនឡើង​។​
 
​ជាមួយគ្នានេះដែរ ជំងឺ​ទាច​ទឹក​ក៏​កើត​មក​ពី​ជំងឺមហារីក​ដែរ ឈ្មោះថា Malignant Ascites​។ ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​ប្រភេទ​នេះ​ច្រើនតែ​ជា​មហារីក​លើ​សារី​រាង្គ​ក្នុងពោះ​ដូចជា មហារីក​ពោះវៀនធំ មហារីក​លំពែង មហារីកក្រពះ មហារីក​កូនកណ្តុរ មហារីក​ក្រពេញ​អូ​វ៉ែ​។​
 
​ជំងឺ​ទាច​ទឹក​បណ្តាលមកពី​លំពែង​អាច​រកឃើញ​នៅលើ​អ្នកជំងឺ​រលាក​លំពែង​រ៉ាំរ៉ៃ​។ មូលហេតុ​ដែល​កើតមាន​ជា​ញឹកញាប់​បំផុត​នៃ​ការ​រលាក​លំពែង​រ៉ាំរ៉ៃ​គឺ​ការ​ប្រមឹក​នឹង​ស្រា​រ៉ាំរ៉ៃ​។ ទៀ​ទឹក​បណ្តាលមកពី​លំពែង​ក៏​អាច​បង្កឡើង​ដោយ​ការ​រលាក​លំពែង​រ៉ាំរ៉ៃ ឬ​ការ​មាន​របួស​លើ​លំពែង​។​
 
​ប្រភេទ​
​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​ចែកចេញជា​ពីរ​ប្រភេទ​នោះ​គឺ ប្រភេទ Transudative និង Exudative​។ ការបែងចែក​នេះ​អាស្រ័យ​ទៅ​លើ​ចំនួន​ប្រូតេអ៊ីន​ដែល​រកឃើញ​ក្នុង​ទឹក​។ អ្វី​ដែល​មាន​ប្រយោជន៍​ជាង​គឺ​ការ​រក​មើល​ចំនួន Albumin ក្នុង​ទឹក​ក្នុង​ប្រហោង​ពោះ​នោះ និង​យកមក​ប្រៀបធៀប​នឹង​ចំនួន Albumin ក្នុង​ឈាម ដែល​នេះ​ហៅថា Serum Ascites Albumin Gradient ឬ SAAG​។​
 
​កត្តា​ប្រឈមមុខ​
​មូលហេតុ​ដ៏​ចំបង​បំផុត​នៃ​ជំងឺ​ទាច​ទឹក​គឺជា​ជំងឺ​ក្រិន​ថ្លើម ដូច្នេះ​កត្តា​ដែល​ប្រឈមមុខ​នឹង​ជំងឺ​ក្រិន​ថ្លើម ក៏​វា​ប្រឈម​នឹង​ជំងឺ​ទៀ​ទឹក​ដែរ ដូចជា ជំងឺ​រលាក​ថ្លើម​ប្រភេទ B, C និង​ការ​ប្រមឹក​នឹង​ស្រា​យូរពេក​។ ហើយ​កត្តា​ផ្សេងទៀត​មានដូចជា ជំងឺខ្សោយបេះដូង ជំងឺមហារីក និង​ជំងឺ​តម្រង​នោម​។​
 
​រោគ​វិនិច្ឆ័យ​
​រោគវិនិច្ឆ័យ​របស់​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​ផ្អែក​ទៅលើ​ការពិនិត្យ​លើ​រាងកាយ​ផ្សំគ្នា​នឹង​ប្រវត្តិ​ជំងឺ​ច្បាស់លាស់​ដើម្បី​អាច​ដឹង​ពី​មូលហេតុ​នៃ​ជំងឺ​ណាមួយ​ដែល​មិនទាន់​មាន​រោគសញ្ញា​។ ប្រសិន​បើ​ទឹក​ក្នុង​ពោះ​នោះ​ច្រើន​ជាង ៥០០​មី​លី​លីត្រ គ្រូពេទ្យ​អាច​នឹង​រកឃើញ​មាន​ថ្នក់ទឹក​ដក​នៅ​នឹង​កណ្តៀតក្អម និង​មាន​សភាព​ជា​រលក​នៅពេល​គ្រូពេទ្យ​ពិនិត្យ​លើ​ពោះ​។ ចំពោះ​ទឹក​ដែល​មាន​តិច​ប្រហែលជា​អាច​រកឃើញ​ដោយ​ការថត​អេកូ​ពោះ​។ ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​អាច​រកឃើញ​ម្តងម្កាល​ដែរ​ជាមួយនឹង​ការថត​អេកូ ឬ CT Scan​។​
 
​ការសាកសួរ​ប្រវត្តិ​ជំងឺ​ប្រហែលជា​ផ្តល់​បាន​នូវ​ជំនួយ​ក្នុង​ការ​រក​មើល​មូលហេតុ​របស់​វា​បាន ជាមួយ​នឹង​សំនួរ​ជាច្រើន​ទាក់ទង​នឹង​ជំងឺថ្លើម ជំងឺ​រលាក​ថ្លើម​បង្កឡើង​ដោយ​វី​រ៉ុស​និង​ការប្រឈមមុខរប​ស់វា ការ​ផឹកស្រា ប្រ​វតិ្ត​គ្រួសារ​មាន​ជំងឺថ្លើម ខ្សោយបេះដូង ប្រវត្តិ​ជំងឺមហារីក និង​ការប្រើប្រាស់​ថ្នាំ​ពីមុនៗ​។​
 
​ការមើល​ឈាម​ក៏​មាន​សារៈសំខាន់​ក្នុងការ​វាយតម្លៃ​ពី​មូលហេតុ​របស់​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​ដែរ ដូចជា​តេស្ត​ឈាម Complete Metabolic Panel អាច​រក​ឃើញ​ពី​ការ​មាន​របួស​ទៅលើ​ថ្លើម មុខងារ​ថ្លើម និង​តម្រងនោម ព្រមទាំង​កម្រិត​អេឡិចត្រុ​ង​។ ការរាប់​គ្រាប់​ឈាម​ក៏មាន​ប្រយោជន៍​ផងដែរ ហើយ​ភាពមិនធម្មតា​នៃ Coagulation Panel (​រយៈពេល​នៃ​ការ​កក់ឈាម​) ប្រហែលជា​អាច​ដឹង​ពី​ភាពមិនធម្មតា​នៃ​មុខងារ​ថ្លើម និង​ការផលិត​ប្រូតេអ៊ីន​សម្រាប់​កំណក​ឈាម​។​
 
​ពេលខ្លះ​មូលហេតុ​របស់​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​មិន​អាច​រកឃើញ​តាមរយៈ​ការ​សួរ​ប្រ​វតិ្ត​ជំងឺ ការពិនិត្យ​លើ​រាងកាយ ការសិក្សា​លើ​មន្ទីរពិសោធន៍ និង​ការ​ថត​រូបភាព​វេជ្ជសាស្ត្រ​បាន​ទេ​។ ប៉ុន្តែ​ការវិភាគ​លើទឹក​ក្នុង​ពោះ​ប្រហែលជា​មាន​ប្រយោជន៍​ដល់​រោគវិនិច្ឆ័យ​ជាង ហើយ​នោះ​គឺ​ការបូមទឹក​ក្នុង​ប្រហោង​ពោះ (Paracentesis) ។ ការ​បូម​នេះ​ត្រូវ​មាន​ការសំអាត​មេរោគ​នៅ​លើ​ពោះ និង​ជំនួយ​ពី​ការថត​អេកូរ​ជាមួយគ្នា​ផងដែរ​។​
 
​នៅពេល​បូម​បាន​ទឹក ២០​មី​លី​លីត្រ គឺ​វា​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​ធ្វើ​រោគវិនិច្ឆ័យ​ហើយ ប៉ុន្តែ​ការ​ដែល​បូម​មក​ច្រើន​គឺ​ដើម្បី​បន្ថយ​រោគសញ្ញា​នៃ​ជំងឺ​ទៀ​ទឹក​ទេ​។​
 
​ការព្យាបាល​
​វិធី​ព្យាបាល​គឺ​អាស្រ័យ​ទៅលើ​តែ​មូលហេតុ​របស់​ជំងឺ​នេះ​ទេ ឧទាហរណ៍ ជំងឺមហារីក​ស្រោមពោះ ឬ Malignant Ascites ប្រហែលជា​ត្រូវ​ព្យាបាល​ដោយ​ការ​វះកាត់​យក​ដុំ​សាច់​មហារីក​ចេញ និង​ប្រើ​ថ្នាំ​មហារីក​។ ការព្យាបាល​អាច​ធ្វើឡើង​ជាមួយនឹង​ជំងឺខ្សោយបេះដូង ព្រម​ទាំង​ការ​តម​អាហារ​។ ដោយសារ​តែ​ជំងឺ​ទៀ​ទឹក​ទាក់ទង​គ្នា​យ៉ាងខ្លាំង​នឹង​ជំងឺ​ក្រិន​ថ្លើម ដូច្នេះ​ការព្យាបាល​គឺ​ផ្តោតលើ​ជំងឺ​ក្រិន​ថ្លើម​ខ្លាំង​ជាង​។​
 
​របប​អាហារ​
​ការគ្រប់គ្រង​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​ជាមួយនឹង​ជំងឺ​ក្រិន​ថ្លើម​តែងតែ​ត្រូវ​កាត់បន្ថយ​ការទទួល​ទាន់​ជាតិ​សូ​ដ្យូ​ម និង​ត្រូវ​ប្រើ​ថ្នាំ​បញ្ចុះ​ទឹកនោម​។ ការ​ដែល​ទទួល​ទាន​ជាតិ​សូ​ដ្យូ​ម (​អំបិល​) តិចជាង ២​ក្រាម​ក្នុង​មួយថ្ងៃ វា​គឺជា​ការអនុវត្ត​មួយ​ប្រកបដោយ​ជោគជ័យ​ចំពោះ​អ្នកជំងឺ​ទៀ​ទឹក​។ ភាគច្រើន​ការធ្វើ​បែប​នេះ​គួរតែ​ផ្សំគ្នា​នឹង​ថ្នាំ​បញ្ចុះ​ទឹកនោម​។​
 
​ការប្រើ​ថ្នាំ​
​ថ្នាំ​បញ្ចុះ​ទឹកនោម​ធ្វើអោយ​ជាតិ​ទឹក និង​អំបិល​បញ្ចេញ​ចោល​តាម​ទឹកនោម​កាន់តែច្រើន​។ ចំពោះ​ថ្នាំ​ដែល​ប្រើ​នោះ​មានដូចជា Spironolactone (Aldoctone) និង Furosemide (Lasix) ដោយ Spironolactone លេខ ១០០​មី​លី​ក្រាម និង Furosemide លេខ ៤០​មី​លី​ក្រាម ហើយ​អាច​តម្លើង​ដល់​កម្រិត​អតិបរមា​បាន គឺ Spironolactone ៤០០​មី​លី​ក្រាម និង Furosemide ១៦០​មី​លី​ក្រាម ប្រសិនបើ​គ្មាន​ផល​រំខាន​កើតមានឡើង​។ ការប្រើ​ថ្នាំ​ទាំងនេះ​ជាមួយ​គ្នា​នៅ​ពេល​ព្រឹក​ច្រើនតែ​អាច​ការពា​រការ​ឧស្សាហ៍​នោម​យប់​បាន​។​
 
​ការ​បូមទឹក​ក្នុង​ប្រហោង​ពោះ​
​កាលណា​ដែល​អ្នកជំងឺ​ប្រើ​ថ្នាំ​ខាងលើ​មិន​បាន​ផល ជម្រើស​នៃ​ការព្យាបាល​បន្ទាប់​គឺ​ការ​បូមទឹក​ក្នុង​ប្រហោង​ពោះ​ចេញ​។ គ្រូពេទ្យ​អាច​នឹង​បូម​បាន​ទឹក​ពី ៤ ទៅ​៥​លីត្រ​ឯណោះ​ក្នុងពេល​បូម​ម្តងៗ​។ សម្រាប់​អ្នកជំងឺ Malignant Ascites ការ​បូម​ប្រហែលជា​ត្រូវ​ធ្វើ​ច្រើន​ជាង​ការប្រើ​ថ្នាំ​បញ្ចុះ​ទឹកនោម​។​
 
​ការវះកាត់​
​ចំពោះ​មូលហេតុ​ដែល​ពិបាក​នឹង​គ្រប់គ្រង ការវះកាត់​ប្រហែលជា​វិធី​ដ៏​ល្អ​សម្រាប់​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​។ ការដាក់​បំពង់​បង្ហូ​រវាង Transjugular Intrahepatic Portosystemic Shunts (TIPS) អាចធ្វើ​បាន​នៅលើ​សរសៃឈាម​វ៉ែន Internal Jugular Vein ជាមួយ​ការប្រើ​ថ្នាំស្ពឹក​នៅនឹងកន្លែង​ព្រមទាំង​មាន​ការចូលរួម​ពី​អ្នកជំនាញ​ខាង​វិទ្យុ​សាស្ត្រ​ទៀតផង​។ បំពង់​បង្ហូរ​ផ្លូវ​វាង​នេះ​ត្រូវ​ធ្វើ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​សរសៃឈាម​វ៉ែន Portal និង​ប្រព័ន្ធ​ឈាម​ហូរ​ត្រឡប់​ទៅ​បេះដូង ដើម្បី​កាត់បន្ថយ​សម្ពាធ​ក្នុង​សរសៃឈាម​វ៉ែន​Portal ។ ការវះកាត់​បែបនេះ​អាចធ្វើ​បាន​ចំពោះ​អ្នកជំងឺ​ដែល​ប្រើ​ថ្នាំខ្លាំង​ហើយ បាន​ផល​តិចតួច​បំផុត​។ ទោះបីជា​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ ការវះកាត់​បែបនេះ​អាច​បង្ក​ជា​ផលវិបាក​ដូចជា ជំងឺថ្លើម​ទាក់ទង​នឹង​ខួរក្បាល (Hepatic Encephalopathy) និង​អាច​ស្លាប់​បាន​។​
 
​ចំពោះ​ការធ្វើ​បំពង់​បង្ហូរ Peritoneovenous Shunt និង Systemic Portosystemic Shunt ត្រូវបាន​គេបោះបង់​ចោល​ហើយ​ដោយសា​រ​តែ​ផលវិបាក​របស់​វា​មាន​អត្រា​ខ្ពស់​ពេក​។​
 
​ការវះកាត់​ប្តូរ​ថ្លើម​
​ជម្រើស​ចុងក្រោយ​បំផុត​នោះ​គឺជា​ការប្តូរ​ថ្លើម​ថ្មី​ចំពោះ​អ្នកជំងឺ​ក្រិន​ថ្លើម និង​ដើម្បី​ព្យាបាល​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក ព្រោះថា​ថ្លើម​លែង​ធ្វើការ​បាន​ទៀតហើយ​។ ដំណើរការ​នៃ​ការប្តូរ​ថ្លើម​នេះ​មាន​ផលវិបាក​ខ្លាំងណាស់ ហើយ​ត្រូវការ​ការមើល​ថែទាំ​យ៉ាង​ដឹតដល់ និង​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​អ្នកឯកទេស​ទើបាន​។​
 
​ផលវិបាក​
​ផលវិបាក​មួយចំនួន​នៃ​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​អាចទាក់ទង​នឹង​ចំនួន​ទឹក​របស់​វា​។ ការកើនឡើង​នៃ​ចំនួន​ទឹក​ប្រហែល​ជា​បង្ក​អោយ​ពិបាក​ដកដង្ហើម ព្រោះ​ទឹក​ដែល​កើន​ឡើង​ទៅ​សង្កត់​នឹង​សន្ទះ​ទ្រូង និង​បង្ក​ជា​ទឹក​ដក​ក្នុង​ស្រោម​សួត​ទៀតផង​។​
 
​ការបង្ក​រោគ​គឺជា​ផលិវ​បាកដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ​ផ្សេង​មួយទៀត​នៃ​ជំងឺ​ទៀ​ច​ទឹក​។ អ្នកជំងឺ​ដែល​មាន​បញ្ហា​ទាក់ទង​នឹង​សម្ពាធ​ក្នុង​សរសៃឈាម​វ៉ែន Portal ឡើង​ខ្ពស់ បាក់តេរី​ចេញពី​ពោះវៀន​ប្រហែលជា​អាច​ជ្រៀត​ចូលទៅក្នុង​ទឹក​ក្នុង​ស្រោមពោះ​ដោយ​ខ្លួនឯង និង​បង្ក​ជា​ជំងឺ​បាន ហើយ​ជំងឺ​នេះ​ឈ្មោះ​ថា Spontaneous Bacterial Peritonitis (SBP)​។ ដើម្បី​ដឹង​ពី​រោគវិនិច្ឆ័យ​ជំងឺ SBP ការ​បូមទឹក​ក្នុង​ប្រហោង​ពោះ និង​ពិនិត្យ​រកមើល​ចំនួន​គ្រាប់​ឈាម​ស នឹង​អាច​ដឹង​ពី​ការលូតលាស់​របស់​បាក់តេរី​ហើយ​។​
 
​ចំណែកឯ​ចង្កោម​រោគសញ្ញា​ថ្លើម​ទាក់ទង​នឹង​តម្រង​នោម (Hepatorenal Syndrome) គឺ​ជា​ជំងឺ​មួយ​កម្រ​នឹង​ជួប​ណាស់ ប៉ុន្តែ​វា​គឺជា​ផលវិបាក​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​អាច​អោយ​អ្នកជំងឺ​ស្លាប់​បាន​ដោយសារ​តែ​ខ្សោយ​តម្រងនោម​។ យន្តការ​ពិតប្រាកដ​នៃ​ជំងឺ​នេះ​មិន​ទាន់​យក​ដឹង​ច្បាស់​នៅឡើយ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​ប្រហែល​បណ្តាល​មក​ពី​ការរុច​ទឹកចេញ ខូច​លំហូរ​ឈាម​ទៅក្នុង​តម្រងនោម ប្រើ​ថ្នាំ​បញ្ចុះ​ទឹកនោម​ច្រើនពេក និង​ប្រើ​ថ្នាំ​ថត​តម្រង​នោម​។​
 
​ការបង្ការ​
​ដើម្បី​អា​ចង្ការ​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​បាន ត្រូវតែ​បង្ការ​ពី​កត្តា​ប្រឈមមុខ​របស់​វា​។ អ្នក​ដែល​មាន​ជំងឺថ្លើម​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​ក្រិន​ថ្លើម ចូរ​ចៀសវាង​ការ​ទទួលទាន​ស្រា ព្រោះ​វា​ជា​កត្តា​នាំអោយ​កើត​ទៀ​ទឹក​។ ថ្នាំ Nonsteroid Antiinflammatory Drugs (Ibuprofen) ក៏​គួរតែ​ប្រើ​មាន​ដែន​កំណត់​ចំពោះ​ជំងឺ​ក្រិន​ថ្លើម ព្រោះ​វា​នឹង​ធ្វើអោយ​កាត់បន្ថយ​លំហូរ​ឈាម​ចូល​តម្រងនោម​។ ការ​តម​អាហារ​ប្រៃ​ក៏​ជា​វិធានការ​ធម្មតា​មួយ​ក្នុង​ការបង្ការ​ជំងឺ​ទៀច​ទឹក​បាន​ដែរ​៕​