​យោងតាម​ការសិក្សា​រប​ស់​ស៊ុយអែត​បានបង្ហាញ​ថា​ជំងឺ​តំរងនោម​រ៉ាំរ៉ៃ​អាចមាន​ហានិភ័យ​ខ្ពស់​នៃ​ជំងឺ​វង្វេងវង្វាន់​។​

​ចំពោះ អ្នក​ដែលមាន​ជំងឺ​តម្រងនោម​រ៉ាំរ៉ៃ​សរីរាង្គ​តម្រងនោម ដែលមាន​រាង​ដូច​គ្រាប់សណ្តែក​នេះ នឹង បាត់បង់​សមត្ថភាព​ក្នុងការ​ច្រោះ​កាកសំណល់​ពី​ឈាម​បន្តិច​ម្តងៗ និង​បំបាត់​ជាតិ​រាវ​។

​សូម្បីតែ​ការកាត់បន្ថយ​មុខងារ​ខ្សោយ​តំរងនោម​ក៏ត្រូវ​បាន​ផ្សារភ្ជាប់​ទៅនឹង​ការកើនឡើង​ហានិភ័យ​នៃ​ជំងឺ​សរសៃឈាម​បេះដូង និង​ការឆ្លង​មេរោគ​ដែរ ហើយ​មាន​ភ័ស្តុតាង​កាន់តែ​ច្រើនឡើង ដែល​បង្ហាញ​ពី​ទំនាក់ទំនង​រវាង​តម្រងនោម និង​ខួរក្បាល​។

​ការសិក្សា​បាន​វិភាគ​ទិន្នន័យ​សុខភាព​ពី​មនុ​ស្សវ័យ​ចំណាស់​ជិត ៣៣០.០០០ នាក់​។ គ្មាន​នរណាម្នាក់​មាន​ជំងឺ​វង្វេងស្មារតី ឬ​ធ្លាប់បាន​ប្តូរ​តម្រងនោម ឬ​ការលាង​ឈាម នៅពេលដែល​ការស្រាវជ្រាវ​បានចាប់ផ្តើម​នោះទេ​។​

​ក្នុងអំឡុងពេល​នៃ​ការតាមដាន​ជា​មធ្យម ៥ ឆ្នាំ​, ៦% ត្រូវបាន​គេ​ធ្វើ​រោគវិនិច្ឆ័យ​ថា​មាន​ជំងឺ​វង្វេង​។ អ្នកស្រាវជ្រាវ​បាន​រកឃើញថា នៅពេល​មុខងារ​តម្រងនោម​ថយចុះ​អត្រា​នៃ​ជំងឺ​វង្វេង​បាន​កើនឡើង​។

​អត្រា​នៃ​ជំងឺ​វង្វេង​គឺ​ខ្ពស់ជាង ៤ ដង​ក្នុងចំនោម​អ្នក ដែលមាន​អត្រា​នៃ​ការ​ច្រោះ​តម្រងនោម​ទាប​ជាង ៣០ មី​លី​លីត្រ ក្នុង​មួយ​នាទី បើ​ប្រៀបធៀប​ទៅនឹង​អ្នក​ដែលមាន​អត្រា​ច្រោះ​ធម្មតា ៩០ ទៅ ១០៤ មី​លី​លីត្រ ក្នុង​មួយ​នាទី​។​

​ក្រោយពី​ធ្វើការ​កែសម្រួល កត្តា​ហានិភ័យ​នៃ​ជំងឺ​វង្វេង​ដទៃទៀត (​ដូចជា​ការជក់បារី ការប្រើប្រាស់​គ្រឿង​ស្រវឹង សម្ពាធ​ឈាម​ខ្ពស់ និង​ទឹកនោមផ្អែម​) អ្នកស្រាវជ្រាវ​បាន​សន្និដ្ឋានថា បើ​ប្រៀបធៀប​នឹង​អ្នក​ដែលមាន​មុខងារ​តំរងនោម​ធម្មតា អ្នក​ដែលមាន​អត្រា​ច្រោះ​ឈាម​ពី ៣០ ទៅ ៥៩ មី​លី​លីត្រ ក្នុង​មួយ​នាទី មាន​អត្រា​ខ្ពស់ជាង ៧១% ហានិភ័យ​នៃ​ជំងឺ​វង្វេង​។ អ្នក​ដែលមាន​អត្រា​ច្រោះ​ទាប​ជាង ៣០ មី​លី​ក្រាម មាន​ហានិភ័យ​ខ្ពស់ជាង ១៦២% ។

​អ្នកស្រាវជ្រាវ ក៏បាន​វិភាគ​ទិន្នន័យ​នៃ​ការធ្វើ​តេស្ត​ឈាម​លើ​អ្នកចូលរួម​ជិត ២០៦.០០០​នាក់ ដែល​បានធ្វើ​តេស្ត​ឈាម​ច្រើន​ក្នុង​រយៈពេល​មួយឆ្នាំ ដើម្បី​ប៉ាន់​ស្មានថា​តើ​មុខងារ​តម្រងនោម​បាន​ធ្លាក់ចុះ​យ៉ាងដូចម្តេច​។ ការថយចុះ​លឿន​នៃ​អត្រា​ច្រោះ​តម្រងនោម ក៏​ត្រូវបាន​ផ្សារភ្ជាប់​ជាមួយនឹង​ហានិភ័យ​ខ្ពស់​នៃ​ការធ្វើ​រោគវិនិច្ឆ័យ​ជំងឺ​វង្វេង​ផងដែរ​។

​អ្នកស្រាវជ្រាវ​បាន​និយាយថា ១០ ភាគរយ នៃ​ករណី​ជំងឺ​វង្វេង​នៅក្នុង​ការស្រាវជ្រាវ​អាច​ត្រូវបាន​កំណត់ថា​អត្រា​នៃ​ការ​ច្រោះ​តម្រងនោម ៦០ មី​លី​លីត្រ ក្នុង​មួយ​នាទី ឬ​តិចជាង​នេះ​។ នោះ​ជា​ភាគរយ​ខ្ពស់ នៃ​ករណី​វង្វេងស្មារតី ជាង​ការដែល​ទាក់ទង​ទៅនឹង​កត្តា​ហានិភ័យ​ផ្សេងទៀត​ដូចជា​ជំងឺ​បេះដូង និង​ទឹកនោមផ្អែម​។ គេ​បាន​កត់សម្គាល់ថា ហានិភ័យ​នៃ​ជំងឺ​វង្វេង​ក៏ដូចជា​ជំងឺ​តម្រងនោម​រ៉ាំរ៉ៃ កើនឡើង​តាម​អាយុ​៕