ការស្រាវជ្រាវ​ថ្មី​មួយ​បាន​បង្ហាញថា កុមារ​ដែល​កើត​លើ​ម្តាយ​ដែល​រស់នៅ​ជិត​ផ្លូវធំ​ខណៈពេល​ដែល​មាន​ផ្ទៃពោះ គឺ​ប្រឈមមុខ​ខ្ពស់​ទៅ​នឹង​ហានិភ័យ​ក្នុង​ការវិវត្ត​ទៅ​ជា​ការឆ្លង​លើ​ផ្លូវដង្ហើម​មុន​នឹង​ដល់​អាយុ​៣​ឆ្នាំ​។​

​អ្នកស្រាវជ្រាវ​បាន​មើល​ទៅលើ​ទាំង​ម្តាយ និង​កូន​១.៣០០​គូរ​។ គ្រប់​ម្តាយ​ទាំងអស់​បាន​ចាប់ផ្តើម​ចូលរួម​ក្នុង​ការស្រាវជ្រាវ​ខណៈពេល​ដែល​ពួកគេ​ស្ថិត​នៅក្នុង​ត្រីមាស​ដំបូង​នៃ​ការ​មាន​ផ្ទៃពោះ​របស់​ពួកគេ​។​ប្រហែល​៦%​នៃ​ម្តាយ​បាន​រស់នៅ​ជិត​១០០​ម៉ែត្រ​ពី​ផ្លូវធំ​, ស្របពេល​ដែល​៧%​ដទៃ​ទៀត​រស់​នៅ​ចន្លោះ​ពី​១០០​ម៉ែត្រ ទៅ​២០០​ម៉ែត្រ​។ ប្រហែលជា​១/៣​នៃ​ម្តាយ​បាន​រស់នៅ​ពី​២០០​ម៉ែត្រ ទៅ​១.០០០​ម៉ែត្រ ខណៈពេល​ដែល​អ្នក​នៅ​សល់​ពី​នោះ​រស់នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​១.០០០​ម៉ែត្រ​ពី​ផ្លូវធំ​។​

​ក្នុងចំនោម​កូន​របស់​ពួកគេ​, ប្រហែល​៥៣%​បាន​ទទួលរង​នូវ​ជំងឺឆ្លង​លើ​ផ្លូវដង្ហើម រួម​មាន​ជំងឺ​រលាក​សួត​, ជំងឺ​រលាក​ទងសួត ឬ​ជំងឺ​រលាក​បំពង់​ក​នៅ​អាយុ​៣​ឆ្នាំ​។​​កូន​នៃ​ម្តាយ​ដែល​រស់នៅ​ជិត​បំផុត​ពី​ផ្លូវធំ មាន​ការកើនឡើង​ហានិភ័យ​លើសពី​១,៧៤​ដង​នៃ​ការឆ្លង​មេរោគ​បើ​ធៀប​ទៅ​នឹង​អ្នក​ដែល​រស់នៅ​ឆ្ងាយ​បំផុត​។ កុមារ​ដែល​ម្តាយ​រស់នៅ​ពី​១០០​ម៉ែត្រ ទៅ​២០០​ម៉ែត្រ​ពី​ផ្លូវ​ធំ​មាន​ការកើនឡើង​ហានិភ័យ​ដល់​ទៅ​១,៤៩​ដង​។​

​ការស្រាវជ្រាវ​គឺ​ជា​ការពិត​ទោះបីជា​បាន​មើល​ពី​កត្តា​មួយចំនួន​ដូចជា ការជក់បារី​ចំពោះ​ម្តាយ​អំឡុងពេល​មាន​ផ្ទៃពោះ​, ការជក់បារី​ក្រោយ​សម្រាល​, ការ​បំបៅ​ដោះកូន​, ការ​មើលថែទាំ​កូន​, វត្តមាន​របស់​កុមារ​ដទៃទៀត​នៅក្នុង​ផ្ទះ​ជា​ដើម​។​

​វេជ្ជបណ្ឌិត ម៉ា​រី រ៉ា​យ (Mary Rice) បាន​និយាយថា ការ​ផ្សារភ្ជាប់​រវាង​ការប៉ះពាល់​បារី​នៅក្នុង​ពោះ និង​ការ​នៅ​ខាងក្រៅ​ផ្ទះ និង​លទ្ធផល​នៃ​ផ្លូវដង្ហើម​របស់​ទារក គឺជា​រឿង​ដែល​ធ្វើ​បាន​ល្អ ប៉ុន្តែ​ទំនាក់ទំនង​នៃ​ខ្យល់ពុល​មុន​កើត​ទៅ​នឹង​ហានិភ័យ​នៃ​ការឆ្លង​មេរោគ​ផ្លូវដង្ហើម​ចំពោះ​កុមារ គឺ​មិន​ត្រូវបាន​គេ​ស្រាវជ្រាវ​បាន​ល្អ​នោះ​ទេ​៕