ដើម្បី​ធ្វើ​រោគវិនិច្ឆ័យ​នៃ​ការបាក់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​, គ្រូពេទ្យ​នឹង​សួរថា​តើ​គ្រោះថ្នាក់​កើតឡើង​ដោយ​របៀប​ណា និង​រោគសញ្ញា​អ្វី​ដែល​កូន​របស់​អ្នកមាន​។ គ្រូពេទ្យ​នឹង​ពិនិត្យមើល​ស្មា​របស់​កូន​អ្នក និង​អាច​សង្កត់​ថ្នមៗ​ទៅលើ​ឆ្អឹងដងកាំបិត​ដើម្បី​កំណត់​ពី​កន្លែង​នៃ​ការបាក់ ហើយ​ដើម្បី​ធានា​ថា​មិន​មាន​សរសៃវិញាណ ឬ​សរសៃឈាម​ណា​ត្រូវ​បាន​ខូចខាត​នោះទេ​។ គ្រូពេទ្យ​អាច​ពិនិត្យ​មើល​ទៅលើ​អារម្មណ៍ និង​ទំហំ​នៃ​ប្រអប់ដៃ​, ដៃ និង​ម្រាមដៃ​ដើម្បី​មើល​ថា​តើ​មាន​សរសៃវិញាណ​ខូចខាត​ឬ​យ៉ាងណា​។​

​ប្រសិនបើ​ការបាក់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​ហាក់ដូចជា​ច្បាស់​នោះ​, គ្រូពេទ្យ​នឹង​សុំអោយ​មាន​ការថត​កាំរស្មី​នៅ​នឹង​ស្មា និង​កន្លែង​ដែល​សង្ស័យ​ថា​បាក់ និង​វាយតម្លៃ​លើ​ភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ​របស់​វា​។ ការថត​កាំរស្មី​ក៏​អាច​បង្ហាញ​ថា​តើ​ឆ្អឹង​ដទៃ​ទៀត​ត្រូវបាន​បាក់​ឬ​យ៉ាងណា​។ ក្នុង​ករណី​ខ្លះ​, ប្រសិនបើ​ឆ្អឹង​ដទៃ​ទៀត​ត្រូវបាន​បាក់ ឬ​ប្រសិនបើ​គ្រូពេទ្យ​ត្រូវ​ការមើល​ពី​ការបាក់​អោយ​កាន់តែច្បាស់​, ការថត​ស្គេ​ននឹង​ត្រូវបាន​គេ​ស្នើសុំ​។​

​មូលហេតុ​នៃ​ការបាក់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​

​ការបាក់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​ភាគច្រើន​ត្រូវ​បាន​បង្កឡើង​ដោយ​ការ​ដួល​ទៅ​លើ​ស្មា ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​អាច​កើតឡើង​ដោយសារ​ការ​ដួល​នៅ​ត្រង់​ដៃ​ដែល​បង្ក​អោយ​បាក់​ដល់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​ផងដែរ​។ ទារក​អាច​កើត​មាន​ការ​បាក់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​នៅពេលដែល​ពួកគេ​សម្រាល​ចេញពី​ផ្ទៃ​ម្តាយ​។​

​ចំពោះ​ការបាក់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​, ការបាក់​នេះ​អាច​កើតមានឡើង​ត្រង់​កន្លែង​៣​នៃ​ឆ្អឹង​ដង​កាំបិត៖

១. ភាគច្រើន​កើតមាន​ត្រង់​១/៣​កណ្តាល​នៃ​ឆ្អឹង​, ជាទូទៅ​កើត​មក​ពី​ការ​ដួល​ខ្លាំង ឬ​ប៉ះទង្គិច​ផ្ទាល់​ទៅលើ​ផ្នែក​ណ្តា​ល​នៃ​ឆ្អឹងដងកាំបិត​
២. ការ​ដួល ឬ​ការប៉ះទង្គិច​ដែល​បញ្ចូន​កម្លាំង​ទៅ​ផ្នែក​ខាងក្រៅ ឬ​ផ្នែក​ខាងលើ​នៃ​ស្មា​អាច​បណ្តាលអោយ​បាក់​១/៣​ខាងក្រៅ​នៃ​ឆ្អឹងដងកាំបិត​, ដែល​ជា​ផ្នែក​មួយ​ដែល​ជិត​ស្មា​ជាងគេ​បំផុត​
៣. ប្រភេទ​នៃ​ការបាក់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​ដែល​កម្រ​បំផុត​កើតមានឡើង​នៅ​១/៣​ខាងក្នុង​នៃ​ឆ្អឹងដងកាំបិត​។ នេះ​តែងតែ​ជា​លទ្ធផល​នៃ​ការ​ប៉ះ​ផ្ទាល់​ពី​មុខ​នៃ​ស្មា​

​កត្តា​ហានិភ័យ​ដែល​អាច​បង្កើន​ឪ​កាស​នៃ​ការបាក់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​រួមមាន៖

  • ការចូលរួម​ក្នុង​សកម្មភាព​កីឡា​ដែល​ពាក់ព័ន្ធ​ទៅនឹង​ភាព​ដែល​អាច​កើត​មាន​នៃ​ការ​ដួលៈ គ្រោះថ្នាក់​ដែល​ត្រូវ​បាន​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​កីឡា​អាច​ប្រហែលជា​មូលហេតុ​ទូទៅ​បំផុត​នៃ​ការបាក់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​។ នេះ​គឺជា​ហានិភ័យ​នៃ​ការ​ដួល​ខ្លាំង​នៅក្នុង​សកម្មភាព​កីឡា​
  • អាយុៈ ឆ្អឹង​ដែល​កំពុង​លូតលាស់ គឺ​ងាយ​នឹង​គ្រោះថ្នាក់​។ ឆ្អឹងដងកាំបិត​មិន​មាំទាំ​ស្រួលបួល​នោះ​ទេ​រហូត​ដល់​ពួកគេ​មាន​អាយុ​២០​ឆ្នាំ ដែល​ជម្រុញ​អ្នក​ដែល​ក្មេង​ងាយ​មាន​ហានិភ័យ​ទៅ​នឹង​ការ​បាក់ឆ្អឹង​។ ហានិភ័យ​នេះ​នឹង​ធ្លាក់​ចុះ​ក្រោយពី​ពួកគេ​ពេញវ័យ ប៉ុន្តែ​ការ​បាក់ឆ្អឹង​នឹង​កើនឡើង​ម្តងទៀត​នៅពេល​ដែល​ពួកគេ​កាន់តែ​ចាស់ ហើយ​ឆ្អឹង​របស់​ពួកគេ​ចាប់ផ្តើម​បាត់បង់​ភាពរឹងមាំ​
  • ទម្ងន់​ធ្ងន់ៈ ការ​កើត​មក​មាន​ទម្ងន់​ធ្ងន់​អាចធ្វើអោយ​ទារក​ងាយ​នឹង​បាក់​ឆ្អឹងដងកាំបិត​អំឡុង​ពេល​សម្រាល​៕​